Πρόσφατα σε μια γιορτή ενός φιλικού μου προσώπου συνάντησα ένα γονέα . Το παιδί του είναι μαθητής στο Γενικό Λύκειο Σάμης που υπηρετώ. Θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος μαζί με την πολυμελή οικογένεια του, αποτελούν ένα τυπικό δείγμα της Ελληνικής Οικογένειας που μέσα σ΄αυτές τις δύσκολες συνθήκες που περνά η πατρίδα μας αγωνίζεται να επιβιώσει διατηρώντας αναλλοίωτες τις αξίες που πατροπαράδοτα ισχύουν στο τόπο μας , όπως είναι η αγάπη και ο σεβασμός στο συνάνθρωπο μας , η αλληλεγγύη η ταπεινότητα , μα πάνω απ΄όλα το θάρρος και η αισιοδοξία ότι η Ελληνική Φυλή θα τα καταφέρει για μια ακόμα φορά.
Θα θελα να σας πώ ότι όταν μιλώ με απλούς λαϊκούς ανθρώπους που έχουν αγωνιστεί στη ζωή τους , είναι δηλαδή πραγματικοί βιοπαλαιστές , νιώθω σοφότερος. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι πλήθος πληροφοριών και γνώσεων μπορεί να αντλήσει κανείς σχετικά με τη δουλειά τους , το τρόπο σκέψης τους , τις απόψεις τους σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα της εποχής ακόμη και σε ιστορικές αναφορές. Σε όλους ζητώ την άδεια τους να γράψω ένα άρθρο , στο οποίο θα αναφέρομαι ονομαστικά σ΄αυτούς και θα καταγράφω τις απόψεις τους , αλλά όπως σας είπα η ταπεινότητα είναι γνώρισμα του τόπου μας. Έτσι και ο συγκεκριμένος άνθρωπος αν και προτίμησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, μου έδωσε την άδεια να καταγράψω κάποιες από τις σκέψεις του.
Σε όλη τη κουβέντα που είχαμε εξέφραζε τη φράση << κραυγή αγωνίας>> .Συγκεκριμένα είχε αγωνία για το μέλλον αυτού του τόπου , είχε αγωνία για το μέλλον των παιδιών του , των παιδιών μας των παιδιών όλου του κόσμου. Εντύπωση μου έκανε όταν αναφέρθηκε στα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Τελείωσε τη δευτέρα δημοτικού και προερχόμενος από μια φτωχή οικογένεια αναγκάστηκε από πολύ μικρός να μπαρκάρει. Εκεί μέσα στα καράβια κάνοντας το λαδά στη μηχανή με τη θέληση που είχε , έμαθε μόνος του να διαβάζει και να γράφει με μόνο σύμμαχο του τις εφημερίδες , τα περιοδικά και ότι βιβλίο υπήρχε στο καράβι.Γρήγορα έκοψε το τσιγάρο καταλαβαίνοντας τις βλαβερές συνέπειες του και φοβούμενος μήπως οδηγηθεί να καπνίζει ακόμη πιο βλαβερές ουσίες.
Αφού γύρισε από τα καράβια έστησε μόνος του με τις οικονομίες του μια επιχείρηση σκαπτικών μηχανημάτων.Βοήθησε και βοηθά το χωριό του τα αδέλφια του , τους συγχωριανούς του.Είναι ενεργό μέλος του τόπου μας . Στο σχολείο φοιτούν δύο από τα παιδιά του τα οποία είναι εξαιρετικοί χαρακτήρες και πολύ καλοί μαθητές.Μου είπε ότι μιλά όχι μόνο με τα παιδιά του αλλά και με άλλα παιδιά του χωριού του και προσπαθεί να τα παροτρύνει στην εργατικότητα , στη θέληση για μάθηση στον αγώνα για τη ζωή. Μου τόνισε χαρακτηριστικά : <<Στόχος μου είναι να εμπνεύσω τουλάχιστον ένα παιδί σ΄αυτά τα ιδανικά>>.
Όσο για τη σημερινή οικονομική κρίση μου είπε ότι : <<Δεν είναι οικονομική η κρίση γιατί ο Ελληνικός Λαός έχει περάσει πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις. Η κρίση είναι κρίση αξιών. Σήμερα κινδυνεύει η οικογένεια , η πατρίδα μας , ο άνθρωπος>>.
Τα σχόλια δικά σας......
Θα θελα να σας πώ ότι όταν μιλώ με απλούς λαϊκούς ανθρώπους που έχουν αγωνιστεί στη ζωή τους , είναι δηλαδή πραγματικοί βιοπαλαιστές , νιώθω σοφότερος. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι πλήθος πληροφοριών και γνώσεων μπορεί να αντλήσει κανείς σχετικά με τη δουλειά τους , το τρόπο σκέψης τους , τις απόψεις τους σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα της εποχής ακόμη και σε ιστορικές αναφορές. Σε όλους ζητώ την άδεια τους να γράψω ένα άρθρο , στο οποίο θα αναφέρομαι ονομαστικά σ΄αυτούς και θα καταγράφω τις απόψεις τους , αλλά όπως σας είπα η ταπεινότητα είναι γνώρισμα του τόπου μας. Έτσι και ο συγκεκριμένος άνθρωπος αν και προτίμησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, μου έδωσε την άδεια να καταγράψω κάποιες από τις σκέψεις του.
Σε όλη τη κουβέντα που είχαμε εξέφραζε τη φράση << κραυγή αγωνίας>> .Συγκεκριμένα είχε αγωνία για το μέλλον αυτού του τόπου , είχε αγωνία για το μέλλον των παιδιών του , των παιδιών μας των παιδιών όλου του κόσμου. Εντύπωση μου έκανε όταν αναφέρθηκε στα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Τελείωσε τη δευτέρα δημοτικού και προερχόμενος από μια φτωχή οικογένεια αναγκάστηκε από πολύ μικρός να μπαρκάρει. Εκεί μέσα στα καράβια κάνοντας το λαδά στη μηχανή με τη θέληση που είχε , έμαθε μόνος του να διαβάζει και να γράφει με μόνο σύμμαχο του τις εφημερίδες , τα περιοδικά και ότι βιβλίο υπήρχε στο καράβι.Γρήγορα έκοψε το τσιγάρο καταλαβαίνοντας τις βλαβερές συνέπειες του και φοβούμενος μήπως οδηγηθεί να καπνίζει ακόμη πιο βλαβερές ουσίες.
Αφού γύρισε από τα καράβια έστησε μόνος του με τις οικονομίες του μια επιχείρηση σκαπτικών μηχανημάτων.Βοήθησε και βοηθά το χωριό του τα αδέλφια του , τους συγχωριανούς του.Είναι ενεργό μέλος του τόπου μας . Στο σχολείο φοιτούν δύο από τα παιδιά του τα οποία είναι εξαιρετικοί χαρακτήρες και πολύ καλοί μαθητές.Μου είπε ότι μιλά όχι μόνο με τα παιδιά του αλλά και με άλλα παιδιά του χωριού του και προσπαθεί να τα παροτρύνει στην εργατικότητα , στη θέληση για μάθηση στον αγώνα για τη ζωή. Μου τόνισε χαρακτηριστικά : <<Στόχος μου είναι να εμπνεύσω τουλάχιστον ένα παιδί σ΄αυτά τα ιδανικά>>.
Όσο για τη σημερινή οικονομική κρίση μου είπε ότι : <<Δεν είναι οικονομική η κρίση γιατί ο Ελληνικός Λαός έχει περάσει πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις. Η κρίση είναι κρίση αξιών. Σήμερα κινδυνεύει η οικογένεια , η πατρίδα μας , ο άνθρωπος>>.
Τα σχόλια δικά σας......

