ΦΑΡΣΑ : ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ : ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ: ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Σας παρουσιάζω την εξωτερική εμφάνιση του νέου μου ιστορικού μυθιστορήματος με τίτλο:
ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.
Το μυθιστόρημα είναι έκδοση του: OWNBOOK (www.ownbook.gr).
Ευχαριστώ τον εκδότη Κώστα Φούφα για  την πολύτιμη βοήθεια του.

ΦΑΡΣΑ : ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΙΜΙΟΝΙ

Η ΕΠΤΑΗΜΕΡΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΝΗΣ

          Η Λένη  ήταν από νωρίς κλεισμένη στο δωμάτιο της. Είχε πολύ δουλειά να κάνει. Επιτέλους, την επόμενη μέρα, το όνειρο της, το όνειρο κάθε μαθητή της Γ Λυκείου, η επταήμερη, θα γινόταν πραγματικότητα. Το <<μεγάλο> της πρόβλημα ήταν τι καλλυντικά, πόσα και τι είδους ρούχα έπρεπε να επιλέξει για να πάρει μαζί της. Είχε από όλα. Φούστες μίνι, φορέματα πιο επίσημα , κολάν και τζιν παντελόνια , για τις καθημερινές εξορμήσεις. Ήθελε , όπως κάθε κοπέλα της ηλικίας της, να είναι εντυπωσιακή. Να προσελκύει τα αγόρια της τάξης. Ιδιαίτερα, ήθελε να αρέσει στον Χριστόφορο. Ήταν σίγουρη ό τι του άρεσε, απλά στην επταήμερη ήθελε να το επιβεβαιώσει. Θυμήθηκε το γρήγορο, αλλά καλά εστιασμένο στο σώμα  της, βλέμμα του. Την είχε δει, μάλλον τυχαία, να αλλάζει ρούχα για το μάθημα της Γυμναστικής. Η πόρτα των αποδυτηρίων ήταν μισάνοικτη. Ο Χριστόφορος  είχε περάσει από έξω. Τυχαία; Ίσως.

           Οι σκέψεις της διακόπηκαν αιφνιδιαστικά από τον θόρυβο του κινητού της. Την καλούσε η Λίζα, η καλύτερή της φίλη.

<< Λιζάκι, τι κάνεις κορίτσι μου; Ετοιμάζεσαι για αύριο;>>

<< Ναι Λένη μου. Για αυτό σε πήρα. Έχω πολύ άγχος και νιώθω τύψεις που έρχομαι στην εκδρομή>> απάντησε η Λίζα.

<<Γιατί καλέ; Τι έπαθες;>> ρώτησε με ενδιαφέρον η Λένη.

<< Λένη με ξέρεις.  Έχω άγχος για τις Πανελλήνιες. Γι αυτό το απαίσιο, ψυχοφθόρο, σύστημα  εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. Νιώθω τύψεις  επειδή θα σπαταλήσω από το διάβασμα μου , επτά  πολύτιμες μέρες , για να έρθω εκδρομή. Γνωρίζω τι  θα μου πεις. Αυτά που  λένε τα παιδιά της τάξης μας, σε όποιο λύκειο και αν ανήκουν, ό τι είναι το μαθητικό όνειρο μας, η τελευταία, ίσως, ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί κ.λ.π.>>

            Η Λένη την διέκοψε λέγοντας.

<< Ναι  βρε κουτό. Ακριβώς αυτά θα σου έλεγα. Είσαι η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου. Είμαι  σίγουρη ότι θα περάσεις στην πρώτη σου προτίμηση. Τον Οκτώβριο  θα είσαι φοιτήτρια της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.>>.

            Η Λίζα απάντησε χαρούμενη.

<< Από το στόμα σου και στου Θεού το αυτί. Σε ευχαριστώ πολύ.. Η κουβέντα μαζί σου είναι αγχολυτική. Χαίρομαι που δεν έχεις άγχος.>>

<< Όλοι έχουμε άγχος Λιζάκι. Από τον καλύτερο μαθητή, μέχρι τον χειρότερο, τον πλέον αδιάφορο. Από τον Ιούνιο αλλάζει η ζωή μας. Τέρμα το σχολείο, τέρμα η ανευθυνότητα, τέρμα οι πλάκες. Ο δρόμος της ενηλικίωσης ανοίγει μπροστά μας. Θα είναι, άραγε, άνετος, χωρίς δυσκολίες, χωρίς προβλήματα ή θα είναι τραχύς και δύσκολος; Εγώ πάντως δεν έχω το υπερβολικό άγχος σου. Διαβάζω όσο μπορώ και θα μπω όπου τύχει. Εάν μπω κάπου. Η ζωή μας δεν τελειώνει σε μία εξέταση. Το σύστημα των Πανελληνίων δεν το θεωρώ απαίσιο , όπως εσύ. Κάπως πρέπει να γίνει μια επιλογή, καλή ή κακή….>>

<< Έχεις δίκιο….>> απάντησε η Λίζα που είχε πλέον ηρεμήσει.

<< Έλα τώρα Λιζάκι. Άρχισε να ετοιμάζεις την βαλίτσα σου. Πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή  της ζωής μας. Σε αφήνω τώρα. Τα λέμε αύριο…>>

<< Ναι, τα λέμε αύριο…>> απάντησε χαρούμενη η Λίζα.

            Την ίδια περίπου ώρα, ο Χριστόφορος είχε επιστρέψει σπίτι του, μετά την απογευματινή προπόνηση. Ήταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Ο καλύτερος της τοπικής ομάδας. Τον είχαν ζητήσει πολλές ομάδες ανώτερης κατηγορίας. Αυτό του είχε κάνει πολύ κακό γιατί << του είχαν  φουσκώσει τα μυαλά. >>. Του έλεγαν ό τι το παιχνίδι του συγκρινόταν με αυτό του Μέσι , του παιχταρά της Μπαρτσελόνα. Η αλήθεια ήταν ό τι ο Χριστόφορος ήταν πολύ  καλός στην οργάνωση του παιχνιδιού της ομάδας, είχε πολύ καλή κοφτή τρίπλα, και πολύ καλό δυνατό ευθύγραμμο σουτ. Όλα αυτά και με τα δύο πόδια. Ήταν όλα αυτά αρκετά για να συγκρίνεται με τον Μέσι; Το αποτέλεσμα ήταν άλλο. Δεν διάβαζε, δεν <<άνοιγε>> βιβλίο. Με το ζόρι θα πέρναγε την τάξη, με το ζόρι  θα έδινε Πανελλήνιες.>>

            Ο Χριστόφορος, αφού έκανε ένα γρήγορο ντούζ, αποφάσισε να ασχοληθεί  με την επόμενη μέρα, δηλαδή με την επταήμερη. Ετοίμασε βιαστικά , μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τα ρούχα που θα έπαιρνε μαζί του. Τζίν παντελόνια, λίγα πουκάμισα και λίγες μπλούζες. Για επίσημα ρούχα, ούτε λόγος, του << την έσπαγαν πολύ>>, δεν ήταν του χαρακτήρα  του. Σκέφτηκε τα κορίτσια της τάξης του. Ήταν βέβαιος ό τι αυτήν την ώρα το << άλυτο>> πρόβλημα τους θα ήταν τι ρούχα να βάλουν στην βαλίτσα. Στο μυαλό του ήρθε η μορφή της Λένης. Του άρεσε πάρα πολύ. Ήθελε διακαώς να τα φτιάξει μαζί της. Ήταν πεπεισμένος ό τι η Λένη το είχε καταλάβει, από εκείνη την ημέρα που περνούσε έξω από τα αποδυτήρια. Είχε αφήσει να φανεί ό τι περνούσε τυχαία.  Στην πραγματικότητα , μόνο τυχαίο γεγονός δεν ήταν.

            Είδε στο κινητό του πέντε αναπάντητες κλήσεις από τον Μάκη. Το είχε στο αθόρυβο λόγω της προπόνησης. Ο Μάκης ήταν ο καλύτερος φίλος του, άριστος μαθητής, επάξιος της Λίζας.

<< Έλα ρέ!!! Τι με ήθελες και έχεις <<σπάσει>> τα τηλέφωνα;>>.

Ο Μάκης απάντησε φοβισμένα.

<< Τίποτα. Απλά πήρα να δω  εάν είσαι έτοιμος για αύριο…>>

Ο Χριστόφορος απάντησε με σιγουριά.

<< Φίλε μου. Πάντα έτοιμος είμαι. Η επταήμερη θα είναι παιχνιδάκι για μένα. Βάζεις στοίχημα ό τι θα τα φτιάξω με την Λένη;  Θα σε συμβούλευα να κάνεις το ίδιο με την Λίζα.  Είναι πολύ καλή και όμορφη  κοπέλα. Ταιριάζετε γιατί είστε και οι δύο  <<φυτά>>>>.

            Ο Μάκης παρέκαμψε την <<σπόντα>> του παιδιού του φίλου. Απάντησε με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που τον διέκρινε.

<< Δεν έχω  καμιά τέτοια διάθεση. Στην επταήμερη έρχομαι μόνο για να διασκεδάσω , να περάσω καλά. Θα είναι για μένα ένα διάλειμμα. Έχω ήδη τελειώσει δύο φορές την ύλη των Πανελληνίων. Η σχέση μου με την Λίζα είναι ανταγωνιστική. Θέλω και οι δύο να μπούμε στην Ιατρική Αθηνών, αλλά να την περάσω στην βαθμολογία. Τα λέμε αύριο…>>

                                         Συνεχίζεται……..

Οι ευχές του μικρού Νικόλα για: ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

          Οι μήνες πέρασαν γρήγορα. Ο μικρός Νικόλας  ακόμα δεν είχε καταλάβει  πότε το σχολείο είχε κλείσει για τις διακοπές του Πάσχα. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Έκανε την συνηθισμένη βόλτα ,μετά από την πρωινή δουλειά στο μαντρί. Η άνοιξη βρισκόταν στο απόγειο της. Όλο το χωριό καταπράσινο. Οι μυρωδιές της άνοιξης τον έκαναν πιο ευδιάθετο. Τα αγριολούλουδα του βουνού ανέδυαν υπέροχες ευωδίες, με πιο απολαυστικές , πιο ανάλαφρες των σπάρτων.

            Καθώς περπατούσε , σκέφτηκε το σχολείο. Τα ίδια όπως και πριν. Οι μαθησιακές δυσκολίες παρέμεναν. Η συμπεριφορά των καθηγητών η ίδια. Οι περισσότεροι δίδασκαν τα μαθήματα της ειδικότητας τους , απλά για να κάνουν την δουλειά τους, απλά για να περάσει η ώρα να τελειώσουν, να πάνε σπίτια  τους. Γι αυτόν και για τους φίλους του ποιος νοιαζόταν;  Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν, λίγοι μεν, άξιοι καθηγητές. Υπήρχαν οι λεγόμενοι <<δάσκαλοι>>, αυτοί που εργάζονται στα σχολεία , από  αγάπη για τα παιδιά, όχι για να κάνουν μόνο ένα βιοποριστικό επάγγελμα. Αυτούς αγαπούσε. Αυτούς θα  τους θυμόνταν με σεβασμό για πάντα.

            Θυμήθηκε , για ακόμα μία φορά, την Ειρήνη, την μαθήτρια της Β ‘ Γυμνασίου , που του άρεσε. Είχε πλέον αρχίσει να μεγαλώνει, όπως τα λουλούδια της άνοιξης. Η συμπεριφορά της, απέναντι του, είχε αλλάξει. Από αδιάφορη και απόμακρη που ήταν , πριν τα Χριστούγεννα, είχε γίνει πιο φιλική. Τώρα τον κοιτούσε πιο προσεκτικά, πιο περίεργα…. Όταν της έλεγε << Καλημέρα Ειρήνη. Τι κάνεις;>>  του απαντούσε << Καλημέρα. Καλά είμαι>> Κάτι ήταν κι αυτό. Είχε αρχίσει να ελπίζει……

            Στο δρόμο για το καφενείο είδε , επιτέλους, περισσότερες ανοικτές πόρτες και παράθυρα. Είχε έρθει κόσμος στο χωριό, προσωρινά, για το Πάσχα. Η ερημιά του χειμώνα, έστω και για λίγο χρονικό διάστημα, αποτελούσε παρελθόν. Στο καφενείο υπήρχε περισσότερος κόσμος. Εκτός από τους μόνιμους θαμώνες, γέρους και νέους εργένηδες, υπήρχαν νεοφερμένοι συγχωριανοί του, κυρίως από την Αθήνα. Αντάλλαξε τις συνηθισμένες καλημέρες και ευχές. Ένας αχώνευτος,  νεόπλουτος, από την Αθήνα, του είπε ειρωνικά: << Πώς είναι η ζωή στο χωριό τον χειμώνα, ρε Νικόλα; Είναι βαριά η μοναξιά;>>

 Ο Νικόλας ήταν πάντα ετοιμόλογος. << Μια χαρά. Είναι πολύ καλύτερη από την φασαρία και την κοσμοπλημμύρα της Αθήνας. Εάν έχεις περιέργεια έλα να ζήσεις εδώ τον χειμώνα, όχι μόνο Πάσχα και καλοκαίρι.>> Βγήκε αμέσως από το καφενείο κλείνοντας απότομα την πόρτα, χωρίς να περιμένει απάντηση. Από μέσα του έβριζε τον νεόπλουτο. << Καλός μαλάκας είναι >>  σκέφτηκε.

Επέστρεψε σχεδόν θυμωμένος στο πατρικό του σπίτι. Η μητέρα του είδε τον θυμό ζωγραφισμένο στο πρόσωπου του. Με μεγάλη ανησυχία  τον ρώτησε: << Νικόλα μου τι έπαθες; Ποιος σε πείραξε; >> Της απάντησε νευριασμένα: << Κανείς ρε μάνα. Άφησε με ήσυχο. Είμαι μεγάλος πιά.>> Κοίταξε στο καθιστικό. Ο πατέρας του καθόταν αποκαμωμένος, σκεπτικός. Πριν από λίγο είχε περάσει ο έμπορος και πήρε τα τελευταία ζώα για σφάξιμο.  Τον ρώτησε με αγωνία: << Τι έγινε πατέρα; Πιάσαμε καλύτερη τιμή από πέρυσι;>> Η απάντηση του βοσκού  δεν χωρούσε καμία αμφισβήτηση. << Όχι γιέ μου. Πάλι καλά, που με το ζόρι και με δικιά μου επιμονή, πήραμε την ίδια τιμή με πέρυσι. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα παραμένει , όπως παραμένει και η εκμετάλλευση των εμπόρων στο επάγγελμα μας. Του είπα ότι προτιμούσα να τα σφάξω όλα και να τα δώσω σε φτωχούς και σε ιδρύματα, παρά να τα πάρει σε εξευτελιστική τιμή.>>

Ο Νικόλας ενθουσιάστηκε με την απάντηση του πατέρα του. << Μπράβο!!! Γι αυτό σε θαυμάζω. Μη κολλάς πουθενά.>> του είπε με τον νεανικό του ενθουσιασμό. Ο πατέρας του τον κοίταξε κατ ευθείαν στα μάτια. Του είπε με σοβαρό ύφος: << Νικόλα μου , το επάγγελμα του βοσκού σβήνει. Το υπερήφανο , ανεξάρτητο επάγγελμα του Έλληνα τσοπάνη, του Έλληνα αγρότη χάνεται. Ποιος ξέρει , σε λίγα χρόνια, τι θα ταΐζουν τον κόσμο…>>

Ο Νικόλας αυτή την φορά δεν απάντησε. Τι  άλλωστε μπορούσε να πει; Έβλεπε και ο ίδιος πόσο δίκιο είχε ο πατέρας του. Μπήκε στο δωμάτιο του και κλείδωσε, όπως συνήθιζε, την πόρτα. Ήταν η ώρα της εξόδου από την δύσκολη πραγματικότητα. Ήταν η ώρα της εικονικής απόδρασης, η ώρα του διαδικτύου. Άνοιξε ένα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούσε με την παρέα του.Διάβασε τα μηνύματα. Πρώτο ήταν από τον Μάκη. << Έλα ρε μαλάκα. Που είσαι; Έχουν έρθει κάτι ωραία γκομενάκια από την Αθήνα. Θα βγούμε για <<καμάκι;>>. Δεύτερο ήταν από τον Αντώνη. Ήταν περίπου το ίδιο. << Καλά αυτοί ούτε αντιγραφή και επικόλληση να έκαναν>> σκέφτηκε γελώντας. Από την Ειρήνη δεν είχε κανένα μήνυμα. Ούτε είχε αποδεχτεί το πολλοστό αίτημα φιλίας του. << Δεν πειράζει. Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΝΙΚΑ.>> σκέφτηκε πάντα με χαμόγελο. Της έκανε ακόμη ένα αίτημα.

Διάβασε το τελευταίο μήνυμα της Ελένης ή μάλλον καλύτερα της υποτιθέμενης << Ελένης>> δηλαδή, της εικοσάχρονης φοιτήτριας από την Αθήνα. << Μωρό μου. Πότε θα έρθεις , να κάνουμε τρελλίτσες;>>. Είχε μόνιμη απάντηση << Θα δούμε……>>. Του επισύναπτε τις υποτιθέμενες σκανδαλώδεις  φωτογραφίες της. Με το Μάκη , που ήταν ειδικός στο διαδίκτυο, είχαν ελέγξει ότι οι φωτογραφίες ήταν κλεμμένες από την ιστοσελίδα  Αμερικάνικου μοντέλου μόδας. << Ποιος ξέρει τι απατεώνας είναι αυτή ή αυτός. Νομίζει ότι εμείς εδώ στην επαρχία τρώμε κουτόχορτο.>> Σκέφτηκε αυτή τη φορά με απέραντη γαλήνη.

Πριν κλείσει τον υπολογιστή του, έγραψε σε όλους, ακόμη και στην   << Ελένη>> , το παρακάτω μήνυμα:

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!

Υ.Γ.1 Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, τοποθεσία, χωριό είναι εντελώς συμπτωματική.

Υ.Γ.2 Το παραπάνω διήγημα μπορεί να  διαβαστεί είτε ως ανεξάρτητο, είτε ως συνέχεια του διηγήματος: Τα Χριστούγεννα του μικρού Νικόλα.

             

           

ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΣΑΜΗΣ