Δεν συνηθίζω να πηγαίνω στα καφενεία. Όταν πηγαίνω μου αρέσει να συνομιλώ και κυρίως να ακούω ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.
Υπάρχουν ακόμη τα παραδοσιακά καφενεία στην επαρχία , όπου συνηθίζουν να πηγαίνουν οι απόμαχοι της ζωής ,γύρω στο σούρουπο , για να συναντηθούν και να ανταλλάξουν απόψεις από την καθημερινότητα και για να θυμηθούν τα παλιά.
Χθές λοιπόν στο καφενείο του Σπύρου του Λουκάκη στον Αθέρα Κεφαλλονιάς συνάντησα ένα αυθεντικό άνθρωπο , έναν απ΄αυτούς που πρέπει να αποτελεί πρότυπο για τη νεολαία.
Ονομάζεται Γιάννης Απέργης , κατοικεί μόνιμα στο διπλανό χωριό τα Ζώλα.Βρεθήκαμε εκεί τυχαία εξαιτίας του χαμού του πολυαγαπημένου φίλου του Νικόλα Λουκάκη που ήταν θείος της γυναίκας μου.
Πιάσαμε την κουβέντα.Όπως ήταν φυσικό ήταν πολύ στεναχωρημένος.Ο θείος της γυναίκας μου
και αγαπημένος φίλος του ο Νικολής Λουκάκης ήταν αξιαγάπητος άνθρωπος , ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.Ο Γιάννης Απέργης άρχισε να μου μιλά για το θάνατο ως φυσικό επακόλουθο κάθε ζώντος οργανισμού.Μου ανέπτυξε τις δικές του απόψεις και θεωρίες και μου ορκίστηκε ότι τις εφάρμοσε και τις εφαρμόζει πιστά και απαρρέκκλιτα σ΄όλη του τη ζωή.
Ξεκίνησε με τον αυθεντικό του λόγο να μου λέει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να κάνει υπερβολές.
Δηλαδή να μην κουράζεται υπερβολικά, να δουλεύει όσο πρέπει για να ζήσει αυτός και η οικογένεια του , να μην τρώει πάρα πολύ , να κάνει SEX με μέτρο, να προσπαθεί να μην αγχώνεται.
Θα μου πείτε καλά και τι μ΄αυτό.Σιγά τα καινούργια που μάθαμε. Όλοι τα γνωρίζουμε αυτά . Όλα τα βιβλία τα γράφουν.
Όπως ήταν φυσικό του ζήτησα να μου περιγράψει για λίγο τη ζωή του.Π.χ. τι δουλειά έκανε , ποιες ήταν οι καθημερινές συνήθειες του.
Ο μπάρμπα Γιάννης Απέργης ήταν χείμαρρος. Μου είπε ότι έκανε πολλές δουλειές για να επιβιώσει, βοσκός , μηχανικός στα καράβια, δούλεψε στη ΜΟΜΜΑ(στρατιωτική υπηρεσία με πολιτικό προσωπικό που κατασκεύαζε τους δρόμους της Κεφαλλονιάς στην εποχή της χούντας και τις δεκαετίες 70 , 80) αργότερα έγινε ψαράς και τελικά κατέληξε πάλι βοσκός πριν βγει στη σύνταξη.
Ο στόχος του ήταν να επιβιώσει.Μου περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο το χορτάρι που έτρωγε στη κατοχή , τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να οδηγήσει ένα ακυβέρνητο καΐκι στο οποίο επέβαινε, όταν το κτυπούσαν από τη τη στεριά με πολυβόλα όπλα οι αντάρτες , κοντά στην Αγ. Ευφημία , στον εμφύλιο πόλεμο. Ήταν μόλις 13 χρονών και κατάφερε με την ευφυΐα του και το θάρρος του να σώσει το καΐκι , τον εαυτό του και τους επιβαίνοντες.
Μου μίλησε για τη ζωή του μέσα στα βαπόρια και κυρίως για τη διατροφή του. Δούλεψε στη μηχανή στα σαπιοκάραβα τύπου <<Liberty>> που είχαν δώσει για βοήθεια στην Ελλάδα και στους εφοπλιστές οι Αμερικάνοι μετά τον εμφύλιο πόλεμο βάσει του γνωστού σχεδίου <<Μάρσαλ>>.
Πρόσεχε τη διατροφή του ο Μπάρμπα Γιάννης. Δεν έτρωγε λιπαρά.Δεν έπινε κρύο νερό ούτε το καλοκαίρι , έτρωγε πάντα λίγο. Πρόσεχε τις παρέες του . 'Οταν έβλεπε ότι κάποιος πάει να <<λοξοδρομήσει>> του έλεγε <<STOP>> μέχρι εδώ κάναμε παρέα , από κει και πέρα συνέχισε μόνος σου , χωρίζουν οι δρόμοι μας.Μου είπε ότι για να επιβιώσει έχει φάει μέχρι και αυγά γλάρων.<<Είναι πολύ καλά και θρεπτικά μόνο που είναι λίγο αλμυρά>> ήταν τα λεγόμενα του.
Μου είπε κι΄άλλα πολλά ο μπάρμπα Γιάννης.Πριν φύγω δεν άντεξα και τον ρώτησα να μου πει την γνώμη του για την οικονομική κρίση.Μου απάντησε αμέσως χωρίς να σκεφτεί , χωρίς να κάνει υπολογισμούς απλά θαρραλέα.<<Για την κρίση φταίνε όλοι οι Πολιτικοί που μας κυβέρνησαν.Φταίμε και μεις οι Έλληνες. Όπως σου είπα προηγουμένως έχω κάνει τον ψαρά.Πόσοι δίνουν απόδειξη όταν πουλάνε ψάρια:; >>.
Δεν του απάντησα.Τι μπορούσα να του πω ; Είχε άδικο ; Τον χαιρέτησα ευγενικά , του είπα ότι θα γράψω το σημερινό άρθρο. Ευχαριστήθηκε πολύ και μου είπε: <<Στο καλό και μη ξεχνάς , Η ΖΩΗ ΘΕΛΕΙ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ>>
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου