Η ΕΠΤΑΗΜΕΡΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΝΗΣ

          Η Λένη  ήταν από νωρίς κλεισμένη στο δωμάτιο της. Είχε πολύ δουλειά να κάνει. Επιτέλους, την επόμενη μέρα, το όνειρο της, το όνειρο κάθε μαθητή της Γ Λυκείου, η επταήμερη, θα γινόταν πραγματικότητα. Το <<μεγάλο> της πρόβλημα ήταν τι καλλυντικά, πόσα και τι είδους ρούχα έπρεπε να επιλέξει για να πάρει μαζί της. Είχε από όλα. Φούστες μίνι, φορέματα πιο επίσημα , κολάν και τζιν παντελόνια , για τις καθημερινές εξορμήσεις. Ήθελε , όπως κάθε κοπέλα της ηλικίας της, να είναι εντυπωσιακή. Να προσελκύει τα αγόρια της τάξης. Ιδιαίτερα, ήθελε να αρέσει στον Χριστόφορο. Ήταν σίγουρη ό τι του άρεσε, απλά στην επταήμερη ήθελε να το επιβεβαιώσει. Θυμήθηκε το γρήγορο, αλλά καλά εστιασμένο στο σώμα  της, βλέμμα του. Την είχε δει, μάλλον τυχαία, να αλλάζει ρούχα για το μάθημα της Γυμναστικής. Η πόρτα των αποδυτηρίων ήταν μισάνοικτη. Ο Χριστόφορος  είχε περάσει από έξω. Τυχαία; Ίσως.

           Οι σκέψεις της διακόπηκαν αιφνιδιαστικά από τον θόρυβο του κινητού της. Την καλούσε η Λίζα, η καλύτερή της φίλη.

<< Λιζάκι, τι κάνεις κορίτσι μου; Ετοιμάζεσαι για αύριο;>>

<< Ναι Λένη μου. Για αυτό σε πήρα. Έχω πολύ άγχος και νιώθω τύψεις που έρχομαι στην εκδρομή>> απάντησε η Λίζα.

<<Γιατί καλέ; Τι έπαθες;>> ρώτησε με ενδιαφέρον η Λένη.

<< Λένη με ξέρεις.  Έχω άγχος για τις Πανελλήνιες. Γι αυτό το απαίσιο, ψυχοφθόρο, σύστημα  εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. Νιώθω τύψεις  επειδή θα σπαταλήσω από το διάβασμα μου , επτά  πολύτιμες μέρες , για να έρθω εκδρομή. Γνωρίζω τι  θα μου πεις. Αυτά που  λένε τα παιδιά της τάξης μας, σε όποιο λύκειο και αν ανήκουν, ό τι είναι το μαθητικό όνειρο μας, η τελευταία, ίσως, ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί κ.λ.π.>>

            Η Λένη την διέκοψε λέγοντας.

<< Ναι  βρε κουτό. Ακριβώς αυτά θα σου έλεγα. Είσαι η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου. Είμαι  σίγουρη ότι θα περάσεις στην πρώτη σου προτίμηση. Τον Οκτώβριο  θα είσαι φοιτήτρια της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.>>.

            Η Λίζα απάντησε χαρούμενη.

<< Από το στόμα σου και στου Θεού το αυτί. Σε ευχαριστώ πολύ.. Η κουβέντα μαζί σου είναι αγχολυτική. Χαίρομαι που δεν έχεις άγχος.>>

<< Όλοι έχουμε άγχος Λιζάκι. Από τον καλύτερο μαθητή, μέχρι τον χειρότερο, τον πλέον αδιάφορο. Από τον Ιούνιο αλλάζει η ζωή μας. Τέρμα το σχολείο, τέρμα η ανευθυνότητα, τέρμα οι πλάκες. Ο δρόμος της ενηλικίωσης ανοίγει μπροστά μας. Θα είναι, άραγε, άνετος, χωρίς δυσκολίες, χωρίς προβλήματα ή θα είναι τραχύς και δύσκολος; Εγώ πάντως δεν έχω το υπερβολικό άγχος σου. Διαβάζω όσο μπορώ και θα μπω όπου τύχει. Εάν μπω κάπου. Η ζωή μας δεν τελειώνει σε μία εξέταση. Το σύστημα των Πανελληνίων δεν το θεωρώ απαίσιο , όπως εσύ. Κάπως πρέπει να γίνει μια επιλογή, καλή ή κακή….>>

<< Έχεις δίκιο….>> απάντησε η Λίζα που είχε πλέον ηρεμήσει.

<< Έλα τώρα Λιζάκι. Άρχισε να ετοιμάζεις την βαλίτσα σου. Πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή  της ζωής μας. Σε αφήνω τώρα. Τα λέμε αύριο…>>

<< Ναι, τα λέμε αύριο…>> απάντησε χαρούμενη η Λίζα.

            Την ίδια περίπου ώρα, ο Χριστόφορος είχε επιστρέψει σπίτι του, μετά την απογευματινή προπόνηση. Ήταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Ο καλύτερος της τοπικής ομάδας. Τον είχαν ζητήσει πολλές ομάδες ανώτερης κατηγορίας. Αυτό του είχε κάνει πολύ κακό γιατί << του είχαν  φουσκώσει τα μυαλά. >>. Του έλεγαν ό τι το παιχνίδι του συγκρινόταν με αυτό του Μέσι , του παιχταρά της Μπαρτσελόνα. Η αλήθεια ήταν ό τι ο Χριστόφορος ήταν πολύ  καλός στην οργάνωση του παιχνιδιού της ομάδας, είχε πολύ καλή κοφτή τρίπλα, και πολύ καλό δυνατό ευθύγραμμο σουτ. Όλα αυτά και με τα δύο πόδια. Ήταν όλα αυτά αρκετά για να συγκρίνεται με τον Μέσι; Το αποτέλεσμα ήταν άλλο. Δεν διάβαζε, δεν <<άνοιγε>> βιβλίο. Με το ζόρι θα πέρναγε την τάξη, με το ζόρι  θα έδινε Πανελλήνιες.>>

            Ο Χριστόφορος, αφού έκανε ένα γρήγορο ντούζ, αποφάσισε να ασχοληθεί  με την επόμενη μέρα, δηλαδή με την επταήμερη. Ετοίμασε βιαστικά , μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τα ρούχα που θα έπαιρνε μαζί του. Τζίν παντελόνια, λίγα πουκάμισα και λίγες μπλούζες. Για επίσημα ρούχα, ούτε λόγος, του << την έσπαγαν πολύ>>, δεν ήταν του χαρακτήρα  του. Σκέφτηκε τα κορίτσια της τάξης του. Ήταν βέβαιος ό τι αυτήν την ώρα το << άλυτο>> πρόβλημα τους θα ήταν τι ρούχα να βάλουν στην βαλίτσα. Στο μυαλό του ήρθε η μορφή της Λένης. Του άρεσε πάρα πολύ. Ήθελε διακαώς να τα φτιάξει μαζί της. Ήταν πεπεισμένος ό τι η Λένη το είχε καταλάβει, από εκείνη την ημέρα που περνούσε έξω από τα αποδυτήρια. Είχε αφήσει να φανεί ό τι περνούσε τυχαία.  Στην πραγματικότητα , μόνο τυχαίο γεγονός δεν ήταν.

            Είδε στο κινητό του πέντε αναπάντητες κλήσεις από τον Μάκη. Το είχε στο αθόρυβο λόγω της προπόνησης. Ο Μάκης ήταν ο καλύτερος φίλος του, άριστος μαθητής, επάξιος της Λίζας.

<< Έλα ρέ!!! Τι με ήθελες και έχεις <<σπάσει>> τα τηλέφωνα;>>.

Ο Μάκης απάντησε φοβισμένα.

<< Τίποτα. Απλά πήρα να δω  εάν είσαι έτοιμος για αύριο…>>

Ο Χριστόφορος απάντησε με σιγουριά.

<< Φίλε μου. Πάντα έτοιμος είμαι. Η επταήμερη θα είναι παιχνιδάκι για μένα. Βάζεις στοίχημα ό τι θα τα φτιάξω με την Λένη;  Θα σε συμβούλευα να κάνεις το ίδιο με την Λίζα.  Είναι πολύ καλή και όμορφη  κοπέλα. Ταιριάζετε γιατί είστε και οι δύο  <<φυτά>>>>.

            Ο Μάκης παρέκαμψε την <<σπόντα>> του παιδιού του φίλου. Απάντησε με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που τον διέκρινε.

<< Δεν έχω  καμιά τέτοια διάθεση. Στην επταήμερη έρχομαι μόνο για να διασκεδάσω , να περάσω καλά. Θα είναι για μένα ένα διάλειμμα. Έχω ήδη τελειώσει δύο φορές την ύλη των Πανελληνίων. Η σχέση μου με την Λίζα είναι ανταγωνιστική. Θέλω και οι δύο να μπούμε στην Ιατρική Αθηνών, αλλά να την περάσω στην βαθμολογία. Τα λέμε αύριο…>>

                                         Συνεχίζεται……..