ΦΑΡΣΑ : ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ : ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ: ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Σας παρουσιάζω την εξωτερική εμφάνιση του νέου μου ιστορικού μυθιστορήματος με τίτλο:
ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.
Το μυθιστόρημα είναι έκδοση του: OWNBOOK (www.ownbook.gr).
Ευχαριστώ τον εκδότη Κώστα Φούφα για  την πολύτιμη βοήθεια του.

ΦΑΡΣΑ : ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΙΜΙΟΝΙ

Η ΕΠΤΑΗΜΕΡΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΝΗΣ

          Η Λένη  ήταν από νωρίς κλεισμένη στο δωμάτιο της. Είχε πολύ δουλειά να κάνει. Επιτέλους, την επόμενη μέρα, το όνειρο της, το όνειρο κάθε μαθητή της Γ Λυκείου, η επταήμερη, θα γινόταν πραγματικότητα. Το <<μεγάλο> της πρόβλημα ήταν τι καλλυντικά, πόσα και τι είδους ρούχα έπρεπε να επιλέξει για να πάρει μαζί της. Είχε από όλα. Φούστες μίνι, φορέματα πιο επίσημα , κολάν και τζιν παντελόνια , για τις καθημερινές εξορμήσεις. Ήθελε , όπως κάθε κοπέλα της ηλικίας της, να είναι εντυπωσιακή. Να προσελκύει τα αγόρια της τάξης. Ιδιαίτερα, ήθελε να αρέσει στον Χριστόφορο. Ήταν σίγουρη ό τι του άρεσε, απλά στην επταήμερη ήθελε να το επιβεβαιώσει. Θυμήθηκε το γρήγορο, αλλά καλά εστιασμένο στο σώμα  της, βλέμμα του. Την είχε δει, μάλλον τυχαία, να αλλάζει ρούχα για το μάθημα της Γυμναστικής. Η πόρτα των αποδυτηρίων ήταν μισάνοικτη. Ο Χριστόφορος  είχε περάσει από έξω. Τυχαία; Ίσως.

           Οι σκέψεις της διακόπηκαν αιφνιδιαστικά από τον θόρυβο του κινητού της. Την καλούσε η Λίζα, η καλύτερή της φίλη.

<< Λιζάκι, τι κάνεις κορίτσι μου; Ετοιμάζεσαι για αύριο;>>

<< Ναι Λένη μου. Για αυτό σε πήρα. Έχω πολύ άγχος και νιώθω τύψεις που έρχομαι στην εκδρομή>> απάντησε η Λίζα.

<<Γιατί καλέ; Τι έπαθες;>> ρώτησε με ενδιαφέρον η Λένη.

<< Λένη με ξέρεις.  Έχω άγχος για τις Πανελλήνιες. Γι αυτό το απαίσιο, ψυχοφθόρο, σύστημα  εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. Νιώθω τύψεις  επειδή θα σπαταλήσω από το διάβασμα μου , επτά  πολύτιμες μέρες , για να έρθω εκδρομή. Γνωρίζω τι  θα μου πεις. Αυτά που  λένε τα παιδιά της τάξης μας, σε όποιο λύκειο και αν ανήκουν, ό τι είναι το μαθητικό όνειρο μας, η τελευταία, ίσως, ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί κ.λ.π.>>

            Η Λένη την διέκοψε λέγοντας.

<< Ναι  βρε κουτό. Ακριβώς αυτά θα σου έλεγα. Είσαι η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου. Είμαι  σίγουρη ότι θα περάσεις στην πρώτη σου προτίμηση. Τον Οκτώβριο  θα είσαι φοιτήτρια της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.>>.

            Η Λίζα απάντησε χαρούμενη.

<< Από το στόμα σου και στου Θεού το αυτί. Σε ευχαριστώ πολύ.. Η κουβέντα μαζί σου είναι αγχολυτική. Χαίρομαι που δεν έχεις άγχος.>>

<< Όλοι έχουμε άγχος Λιζάκι. Από τον καλύτερο μαθητή, μέχρι τον χειρότερο, τον πλέον αδιάφορο. Από τον Ιούνιο αλλάζει η ζωή μας. Τέρμα το σχολείο, τέρμα η ανευθυνότητα, τέρμα οι πλάκες. Ο δρόμος της ενηλικίωσης ανοίγει μπροστά μας. Θα είναι, άραγε, άνετος, χωρίς δυσκολίες, χωρίς προβλήματα ή θα είναι τραχύς και δύσκολος; Εγώ πάντως δεν έχω το υπερβολικό άγχος σου. Διαβάζω όσο μπορώ και θα μπω όπου τύχει. Εάν μπω κάπου. Η ζωή μας δεν τελειώνει σε μία εξέταση. Το σύστημα των Πανελληνίων δεν το θεωρώ απαίσιο , όπως εσύ. Κάπως πρέπει να γίνει μια επιλογή, καλή ή κακή….>>

<< Έχεις δίκιο….>> απάντησε η Λίζα που είχε πλέον ηρεμήσει.

<< Έλα τώρα Λιζάκι. Άρχισε να ετοιμάζεις την βαλίτσα σου. Πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή  της ζωής μας. Σε αφήνω τώρα. Τα λέμε αύριο…>>

<< Ναι, τα λέμε αύριο…>> απάντησε χαρούμενη η Λίζα.

            Την ίδια περίπου ώρα, ο Χριστόφορος είχε επιστρέψει σπίτι του, μετά την απογευματινή προπόνηση. Ήταν πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Ο καλύτερος της τοπικής ομάδας. Τον είχαν ζητήσει πολλές ομάδες ανώτερης κατηγορίας. Αυτό του είχε κάνει πολύ κακό γιατί << του είχαν  φουσκώσει τα μυαλά. >>. Του έλεγαν ό τι το παιχνίδι του συγκρινόταν με αυτό του Μέσι , του παιχταρά της Μπαρτσελόνα. Η αλήθεια ήταν ό τι ο Χριστόφορος ήταν πολύ  καλός στην οργάνωση του παιχνιδιού της ομάδας, είχε πολύ καλή κοφτή τρίπλα, και πολύ καλό δυνατό ευθύγραμμο σουτ. Όλα αυτά και με τα δύο πόδια. Ήταν όλα αυτά αρκετά για να συγκρίνεται με τον Μέσι; Το αποτέλεσμα ήταν άλλο. Δεν διάβαζε, δεν <<άνοιγε>> βιβλίο. Με το ζόρι θα πέρναγε την τάξη, με το ζόρι  θα έδινε Πανελλήνιες.>>

            Ο Χριστόφορος, αφού έκανε ένα γρήγορο ντούζ, αποφάσισε να ασχοληθεί  με την επόμενη μέρα, δηλαδή με την επταήμερη. Ετοίμασε βιαστικά , μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τα ρούχα που θα έπαιρνε μαζί του. Τζίν παντελόνια, λίγα πουκάμισα και λίγες μπλούζες. Για επίσημα ρούχα, ούτε λόγος, του << την έσπαγαν πολύ>>, δεν ήταν του χαρακτήρα  του. Σκέφτηκε τα κορίτσια της τάξης του. Ήταν βέβαιος ό τι αυτήν την ώρα το << άλυτο>> πρόβλημα τους θα ήταν τι ρούχα να βάλουν στην βαλίτσα. Στο μυαλό του ήρθε η μορφή της Λένης. Του άρεσε πάρα πολύ. Ήθελε διακαώς να τα φτιάξει μαζί της. Ήταν πεπεισμένος ό τι η Λένη το είχε καταλάβει, από εκείνη την ημέρα που περνούσε έξω από τα αποδυτήρια. Είχε αφήσει να φανεί ό τι περνούσε τυχαία.  Στην πραγματικότητα , μόνο τυχαίο γεγονός δεν ήταν.

            Είδε στο κινητό του πέντε αναπάντητες κλήσεις από τον Μάκη. Το είχε στο αθόρυβο λόγω της προπόνησης. Ο Μάκης ήταν ο καλύτερος φίλος του, άριστος μαθητής, επάξιος της Λίζας.

<< Έλα ρέ!!! Τι με ήθελες και έχεις <<σπάσει>> τα τηλέφωνα;>>.

Ο Μάκης απάντησε φοβισμένα.

<< Τίποτα. Απλά πήρα να δω  εάν είσαι έτοιμος για αύριο…>>

Ο Χριστόφορος απάντησε με σιγουριά.

<< Φίλε μου. Πάντα έτοιμος είμαι. Η επταήμερη θα είναι παιχνιδάκι για μένα. Βάζεις στοίχημα ό τι θα τα φτιάξω με την Λένη;  Θα σε συμβούλευα να κάνεις το ίδιο με την Λίζα.  Είναι πολύ καλή και όμορφη  κοπέλα. Ταιριάζετε γιατί είστε και οι δύο  <<φυτά>>>>.

            Ο Μάκης παρέκαμψε την <<σπόντα>> του παιδιού του φίλου. Απάντησε με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που τον διέκρινε.

<< Δεν έχω  καμιά τέτοια διάθεση. Στην επταήμερη έρχομαι μόνο για να διασκεδάσω , να περάσω καλά. Θα είναι για μένα ένα διάλειμμα. Έχω ήδη τελειώσει δύο φορές την ύλη των Πανελληνίων. Η σχέση μου με την Λίζα είναι ανταγωνιστική. Θέλω και οι δύο να μπούμε στην Ιατρική Αθηνών, αλλά να την περάσω στην βαθμολογία. Τα λέμε αύριο…>>

                                         Συνεχίζεται……..

Οι ευχές του μικρού Νικόλα για: ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

          Οι μήνες πέρασαν γρήγορα. Ο μικρός Νικόλας  ακόμα δεν είχε καταλάβει  πότε το σχολείο είχε κλείσει για τις διακοπές του Πάσχα. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Έκανε την συνηθισμένη βόλτα ,μετά από την πρωινή δουλειά στο μαντρί. Η άνοιξη βρισκόταν στο απόγειο της. Όλο το χωριό καταπράσινο. Οι μυρωδιές της άνοιξης τον έκαναν πιο ευδιάθετο. Τα αγριολούλουδα του βουνού ανέδυαν υπέροχες ευωδίες, με πιο απολαυστικές , πιο ανάλαφρες των σπάρτων.

            Καθώς περπατούσε , σκέφτηκε το σχολείο. Τα ίδια όπως και πριν. Οι μαθησιακές δυσκολίες παρέμεναν. Η συμπεριφορά των καθηγητών η ίδια. Οι περισσότεροι δίδασκαν τα μαθήματα της ειδικότητας τους , απλά για να κάνουν την δουλειά τους, απλά για να περάσει η ώρα να τελειώσουν, να πάνε σπίτια  τους. Γι αυτόν και για τους φίλους του ποιος νοιαζόταν;  Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν, λίγοι μεν, άξιοι καθηγητές. Υπήρχαν οι λεγόμενοι <<δάσκαλοι>>, αυτοί που εργάζονται στα σχολεία , από  αγάπη για τα παιδιά, όχι για να κάνουν μόνο ένα βιοποριστικό επάγγελμα. Αυτούς αγαπούσε. Αυτούς θα  τους θυμόνταν με σεβασμό για πάντα.

            Θυμήθηκε , για ακόμα μία φορά, την Ειρήνη, την μαθήτρια της Β ‘ Γυμνασίου , που του άρεσε. Είχε πλέον αρχίσει να μεγαλώνει, όπως τα λουλούδια της άνοιξης. Η συμπεριφορά της, απέναντι του, είχε αλλάξει. Από αδιάφορη και απόμακρη που ήταν , πριν τα Χριστούγεννα, είχε γίνει πιο φιλική. Τώρα τον κοιτούσε πιο προσεκτικά, πιο περίεργα…. Όταν της έλεγε << Καλημέρα Ειρήνη. Τι κάνεις;>>  του απαντούσε << Καλημέρα. Καλά είμαι>> Κάτι ήταν κι αυτό. Είχε αρχίσει να ελπίζει……

            Στο δρόμο για το καφενείο είδε , επιτέλους, περισσότερες ανοικτές πόρτες και παράθυρα. Είχε έρθει κόσμος στο χωριό, προσωρινά, για το Πάσχα. Η ερημιά του χειμώνα, έστω και για λίγο χρονικό διάστημα, αποτελούσε παρελθόν. Στο καφενείο υπήρχε περισσότερος κόσμος. Εκτός από τους μόνιμους θαμώνες, γέρους και νέους εργένηδες, υπήρχαν νεοφερμένοι συγχωριανοί του, κυρίως από την Αθήνα. Αντάλλαξε τις συνηθισμένες καλημέρες και ευχές. Ένας αχώνευτος,  νεόπλουτος, από την Αθήνα, του είπε ειρωνικά: << Πώς είναι η ζωή στο χωριό τον χειμώνα, ρε Νικόλα; Είναι βαριά η μοναξιά;>>

 Ο Νικόλας ήταν πάντα ετοιμόλογος. << Μια χαρά. Είναι πολύ καλύτερη από την φασαρία και την κοσμοπλημμύρα της Αθήνας. Εάν έχεις περιέργεια έλα να ζήσεις εδώ τον χειμώνα, όχι μόνο Πάσχα και καλοκαίρι.>> Βγήκε αμέσως από το καφενείο κλείνοντας απότομα την πόρτα, χωρίς να περιμένει απάντηση. Από μέσα του έβριζε τον νεόπλουτο. << Καλός μαλάκας είναι >>  σκέφτηκε.

Επέστρεψε σχεδόν θυμωμένος στο πατρικό του σπίτι. Η μητέρα του είδε τον θυμό ζωγραφισμένο στο πρόσωπου του. Με μεγάλη ανησυχία  τον ρώτησε: << Νικόλα μου τι έπαθες; Ποιος σε πείραξε; >> Της απάντησε νευριασμένα: << Κανείς ρε μάνα. Άφησε με ήσυχο. Είμαι μεγάλος πιά.>> Κοίταξε στο καθιστικό. Ο πατέρας του καθόταν αποκαμωμένος, σκεπτικός. Πριν από λίγο είχε περάσει ο έμπορος και πήρε τα τελευταία ζώα για σφάξιμο.  Τον ρώτησε με αγωνία: << Τι έγινε πατέρα; Πιάσαμε καλύτερη τιμή από πέρυσι;>> Η απάντηση του βοσκού  δεν χωρούσε καμία αμφισβήτηση. << Όχι γιέ μου. Πάλι καλά, που με το ζόρι και με δικιά μου επιμονή, πήραμε την ίδια τιμή με πέρυσι. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα παραμένει , όπως παραμένει και η εκμετάλλευση των εμπόρων στο επάγγελμα μας. Του είπα ότι προτιμούσα να τα σφάξω όλα και να τα δώσω σε φτωχούς και σε ιδρύματα, παρά να τα πάρει σε εξευτελιστική τιμή.>>

Ο Νικόλας ενθουσιάστηκε με την απάντηση του πατέρα του. << Μπράβο!!! Γι αυτό σε θαυμάζω. Μη κολλάς πουθενά.>> του είπε με τον νεανικό του ενθουσιασμό. Ο πατέρας του τον κοίταξε κατ ευθείαν στα μάτια. Του είπε με σοβαρό ύφος: << Νικόλα μου , το επάγγελμα του βοσκού σβήνει. Το υπερήφανο , ανεξάρτητο επάγγελμα του Έλληνα τσοπάνη, του Έλληνα αγρότη χάνεται. Ποιος ξέρει , σε λίγα χρόνια, τι θα ταΐζουν τον κόσμο…>>

Ο Νικόλας αυτή την φορά δεν απάντησε. Τι  άλλωστε μπορούσε να πει; Έβλεπε και ο ίδιος πόσο δίκιο είχε ο πατέρας του. Μπήκε στο δωμάτιο του και κλείδωσε, όπως συνήθιζε, την πόρτα. Ήταν η ώρα της εξόδου από την δύσκολη πραγματικότητα. Ήταν η ώρα της εικονικής απόδρασης, η ώρα του διαδικτύου. Άνοιξε ένα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούσε με την παρέα του.Διάβασε τα μηνύματα. Πρώτο ήταν από τον Μάκη. << Έλα ρε μαλάκα. Που είσαι; Έχουν έρθει κάτι ωραία γκομενάκια από την Αθήνα. Θα βγούμε για <<καμάκι;>>. Δεύτερο ήταν από τον Αντώνη. Ήταν περίπου το ίδιο. << Καλά αυτοί ούτε αντιγραφή και επικόλληση να έκαναν>> σκέφτηκε γελώντας. Από την Ειρήνη δεν είχε κανένα μήνυμα. Ούτε είχε αποδεχτεί το πολλοστό αίτημα φιλίας του. << Δεν πειράζει. Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΝΙΚΑ.>> σκέφτηκε πάντα με χαμόγελο. Της έκανε ακόμη ένα αίτημα.

Διάβασε το τελευταίο μήνυμα της Ελένης ή μάλλον καλύτερα της υποτιθέμενης << Ελένης>> δηλαδή, της εικοσάχρονης φοιτήτριας από την Αθήνα. << Μωρό μου. Πότε θα έρθεις , να κάνουμε τρελλίτσες;>>. Είχε μόνιμη απάντηση << Θα δούμε……>>. Του επισύναπτε τις υποτιθέμενες σκανδαλώδεις  φωτογραφίες της. Με το Μάκη , που ήταν ειδικός στο διαδίκτυο, είχαν ελέγξει ότι οι φωτογραφίες ήταν κλεμμένες από την ιστοσελίδα  Αμερικάνικου μοντέλου μόδας. << Ποιος ξέρει τι απατεώνας είναι αυτή ή αυτός. Νομίζει ότι εμείς εδώ στην επαρχία τρώμε κουτόχορτο.>> Σκέφτηκε αυτή τη φορά με απέραντη γαλήνη.

Πριν κλείσει τον υπολογιστή του, έγραψε σε όλους, ακόμη και στην   << Ελένη>> , το παρακάτω μήνυμα:

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!

Υ.Γ.1 Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, τοποθεσία, χωριό είναι εντελώς συμπτωματική.

Υ.Γ.2 Το παραπάνω διήγημα μπορεί να  διαβαστεί είτε ως ανεξάρτητο, είτε ως συνέχεια του διηγήματος: Τα Χριστούγεννα του μικρού Νικόλα.

             

           

ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΣΑΜΗΣ

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

 Ελπίζω ότι σε λίγο καιρό ότι  θα καταφέρω να εκδώσω το νέο μου ιστορικό μυθιστόρημα.Σήμερα θα προδημοσιεύσω το 12  Κεφάλαιο.

12. Στον Χάνδακα (3)

    

            Κανείς δεν πίστεψε ότι η Κάτε απέδρασε από τους τρομερούς πειρατές μόνη της. Τους φαινόταν αδύνατο, εξωπραγματικό. Η μάνα της την παρατηρούσε συνέχεια από την πρώτη μέρα που επέστρεψε. Δεν ήταν πια το ανέμελο, χαριτωμένο, χαμογελαστό κορίτσι που γνώριζε. Δεν είχε όρεξη να βγαίνει έξω, να γνωρίσει κόσμο. Πράγματι η Κάτε περνούσε αρκετές ώρες της ημέρας κλεισμένη στο δωμάτιο της. Σκεφτόταν, συνέχεια σκεφτόταν. Οι μέρες περνούσαν και έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Μια απόφαση που θα οριοθετούσε το μέλλον της. Από τη μια μεριά ήταν ο έρωτας, η έντονη αγάπη που ένοιωθε για τον πειρατή, η οποία σίγουρα θα την οδηγούσε σε κοινωνική απαξίωση με αβέβαιο μέλλον και πολύ πιθανόν σε κίνδυνο ακόμα και για την ίδια της τη ζωή. Από την άλλη είχε να διαλέξει τη σίγουρη, μίζερη , βαρετή ζωή που ήδη έκανε.

            Συνέκρινε πολλές φορές τους δύο άνδρες που γνώρισε στη ζωή της. Ήταν και οι δύο Έλληνες. Φαίνεται ήταν της τύχης της να γνωρίσει και να αγαπήσει μόνο ‘Έλληνες. Από τη μία πλευρά ο Νίκος , ο εύπορος έμπορος της Βενετίας με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Της είπε ότι την αγαπά αλλά την πρόδωσε. Ήταν ένας άνανδρος ψεύτης. Φαινόταν καθώς πρέπει κύριος , αλλά ήταν ύπουλος. Ήταν το <<φαίνεσθε>>. Από την άλλη πλευρά ο Ανδρέας. Ο τρομερός άσπρος πειρατής. Αυτός που κλέβει. Αυτός που σκοτώνει. Όμως αυτός την σεβάστηκε, ούτε που την άγγιξε. Ο άλλος, ο δήθεν κύριος την εκμεταλλεύτηκε.

            Θυμήθηκε τα βλέμματα τους. Ο δήθεν σχεδόν πάντα απέφευγε να την κοιτάξει στα μάτια. Ο τιποτένιος πειρατής την κοιτούσε με δέος και το βλέμμα του σπινθήριζε από αγάπη. Αληθινή αγάπη. Ναι ο πειρατής ήταν το <<είναι>>. Σε αυτόν έγερνε η πλάστιγγα της καρδιάς της. Προτιμούσε την αλήθεια από το ψέμα, τον κίνδυνο από το βόλεμα, την αγάπη από την μιζέρια.

            Είχε ήδη πάρει την απόφαση της. Θα ακολουθούσε τον Ανδρέα. Πως όμως θα ανακοίνωνε αυτήν την απόφαση της στους δικούς της:  Ο πατέρας της και τα αδέλφια της δεν την πολύ ένοιαζαν. Με τον πατέρα της είχε τυπικές σχέσεις. Το ίδιο και με τον  αδελφό της. Με την αδελφή  της δεν είχε καθόλου καλή σχέση. << Σίγουρα θα είναι η μόνη που θα χαρεί όταν μάθει ότι εξαφανίστηκα γιατί  θα αυξηθεί η προίκα της>> σκεφτόταν η Κάτε.

            Με την μητέρα  της τι θα γινόταν;  Είχαν μέχρι τώρα άριστη σχέση. Ήταν η μόνη από την οικογένεια  της που την αγαπούσε και τη φρόντιζε. Ήταν αυτή που τη στήριξε στη δύσκολη ερωτική  της απογοήτευση. Η Κάτε δεν ήθελε να χάσει την μάνα της γιατί και αυτή την αγαπούσε πολύ. Ήταν σίγουρο ότι η μητέρα της δεν θα δεχόταν την απόφαση της. Θα αντιδρούσε. Θα έκανε ότι ήταν δυνατό για να την εμποδίσει. Όχι δεν είχε εμπιστοσύνη στη μάνα της. Δεν έπρεπε να μάθει τίποτα.

            Αποφάσισε να αλλάξει τακτική για να μην την υποπτεύονται. Από απόμακρη και απόκοσμη έγινε κοινωνική , πρόσχαρη , φιλική. Έβγαινε έξω. Πήγαινε σε χορούς. Γνώρισε νέους ανθρώπους.

            Δέχτηκε με ευχαρίστηση να πραγματοποιηθεί η εκδρομή που ονειρευόταν η μητέρα της. Είχε διαβάσει τόσα πολλά για τον Ελληνικό Πολιτισμό. Η μητέρα της είπε ότι, σε λίγη απόσταση από τον Χάνδακα υπήρχαν χωράφια όπου συνέχεια οι αγρότες σκάβοντας έβρισκαν αρχαίους αμφορείς και μικρά αρχαία αγάλματα. Ήθελε να πάνε εκδρομή για να τα δει όλα αυτά. Είχε διαβάσει ότι σε εκείνη τη περιοχή κατά την περίοδο του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού ήκμαζε μια μεγάλη πόλη.. Ίσως τα ευρήματα των αγροτών να προερχόταν από αυτή τη πόλη που  πιθανόν να ήταν θαμμένη.

            Όταν έφθασαν στη περιοχή η Κάτε τους έκανε μια μικρή διάλεξη γύρω από τον Αρχαίο Πολιτισμό της Κρήτης. Τους εξήγησε με απλοϊκό τρόπο ότι πριν από χιλιάδες χρόνια υπήρχε εδώ μια μεγάλη πόλη. Είχε γίνει μεγάλη ναυτική δύναμη και εξουσίαζε όλη τη περιοχή του Αιγαίου.

         Οι Βενετοί συνοδοί εντυπωσιάστηκαν . Ο θείος της έκανε το εξής σχόλιο.<< Δηλαδή Κάτε ότι κάνουμε αυτή την εποχή εμείς, το έκαναν άλλοι χιλιάδες χρόνια πριν;>>

Η Κάτε απάντησε αμέσως: << Ακριβώς θείε. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς ανθρώπους , με διαφορετικά μέσα  σε διαφορετικές εποχές. ‘Όπως εμείς τώρα, έτσι και αυτοί τότε, έλεγχαν το εμπόριο και τις μεταφορές. Να γιατί οι αγρότες βρίσκουν αρχαίους αμφορείς. Γιατί με αυτούς μετέφεραν λάδι και κρασί . Αυτά τα προϊόντα της Κρήτης ήταν , είναι και θα παραμείνουν εκλεκτά, περιζήτητα.>>

            Ο θείος της, την ρώτησε ευθέως.<< Εσύ πως και πότε τα έχεις μάθει όλα αυτά που μας λες; >>

<< Θείε μου είναι πολύ απλό.>> του απάντησε.                                        

<< Λατρεύω την Ελλάδα. Λατρεύω τους Έλληνες. Λατρεύω τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Στη Βενετία κάνω παρέα με Έλληνες. Πηγαίνω πολύ συχνά στη βιβλιοθήκη μαζί τους και διαβάζουμε βιβλία που αναφέρονται στον θαυμάσιο  αυτό πολιτισμό>>.

            Η μητέρα της είχε πια ηρεμήσει. Έβλεπε ξανά το παλιό χαρούμενο , ξέγνοιαστο , λαμπερό πρόσωπο της κόρης της. Δεν την ξαναρώτησε να της πει με ποιο τρόπο απέδρασε. Τι σημασία είχε;  Η Κάτε ήταν πάλι μαζί της, κοντά της.

Η ΕΛΜΕ – ΚΙ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΩΡΟ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ 1ΟΥ & 2ΟΥ ΓΕΛ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ

Πολύς  θόρυβος  γίνεται τελευταία εάν η ΕΛΜΕ – ΚΙ πρέπει να έχει το δικό της  χώρο στο νέο σχολικό συγκρότημα του 1^ου και 2^ου Γενικού Λυκείου Αργοστολίου. Η Σχολική Επιτροπή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Κεφαλονιάς αρνήθηκε κατά πλειοψηφία να ικανοποιήσει το σχετικό αίτημα των εκπροσώπων της ΕΛΜΕ-ΚΙ επικαλούμενη εγκύκλιο που δεν επιτρέπει τη στέγαση συνδικαλιστικών οργανώσεων στα σχολεία.

            Θεωρώ ότι η παραπάνω απόφαση είναι άστοχη και πρέπει να ανακληθεί. Διότι:

1.      Η ΕΛΜΕ – ΚΙ είναι το πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών στο νομό.  Συνεπώς η ΕΛΜΕ – ΚΙ είναι οι καθηγητές. Όπως είναι γνωστό οι καθηγητές περνούν το μισό και πλέον καθημερινό  τους χρόνο , από το πρωί μέχρι και το μεσημέρι, στα σχολεία δίνοντας το καλύτερο εαυτό τους , για μια καλύτερη , δημόσια, δωρεάν παιδεία, ιδιαίτερα μάλιστα σε αυτή την οικονομική κρίση που βιώνει η κοινωνία. Εάν η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν δίνει το χώρο που δικαιούται η ΕΛΜΕ – ΚΙ στο νέο σχολείο τότε είναι σαν να  διώχνει τους καθηγητές από τα σχολεία.

2.      Στην ΕΛΜΕ –ΚΙ πρέπει να παραχωρηθεί τις απογευματινές ώρες χώρος  ή και ακόμη χώροι και όχι απλά γραφεία. Διότι όπως είναι γνωστό η ΕΛΜΕ – ΚΙ  διοργανώνει δωρεάν εξωσχολική βοήθεια για τους οικονομικά αδύνατους μαθητές. Η ΕΛΜΕ- ΚΙ χρειάζεται μια αίθουσα συνεδριάσεων , χρειάζεται ένα χώρο που μπορεί να κάνει μια ενημέρωση. Ας μη ξεχνάμε ότι η ΕΛΜΕ – ΚΙ διοργανώνει ημερίδες συνέδρια.

3.      Χρόνια πολλά αυτό το ιστορικό,  αγωνιστικό, συνδικαλιστικό σωματείο δεν έχει το δικό του μόνιμο χώρο. Από το Σπίτι του Δασκάλου που φιλοξενείτο,πήγε  στο παλιό κτίριο του 3^ου Γυμνασίου Αργοστολίου(Κτίριο του πρώην Θηλέων) και ύστερα στα σημερινά προκάτ πάλι του 3^ου Γυμνασίου Αργοστολίου. Ήρθε ο καιρός η ΕΛΜΕ –ΚΙ να αποκτήσει το δικό της μόνιμο χώρο που θα ανήκει στο νέο σχολικό συγκρότημα του Αργοστολίου.

Η ΕΛΜΕ – ΚΙ δεν πρέπει να συνδέεται μόνο με μερικά πρόσωπα και με συνδικαλιστικές παρατάξεις. Η ΕΛΜΕ – ΚΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ. Η ΕΛΜΕ – ΚΙ ΕΝΩΝΕΙ ΔΕΝ ΔΙΧΑΖΕΙ.

Καλώ τη Σχολική Επιτροπή να αλλάξει απόφαση. Το Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει να πάρει θέση. Στην ΕΛΜΕ – ΚΙ ανήκει μόνιμος χώρος στο νέο σχολικό συγκρότημα.