ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

 Ελπίζω ότι σε λίγο καιρό ότι  θα καταφέρω να εκδώσω το νέο μου ιστορικό μυθιστόρημα.Σήμερα θα προδημοσιεύσω το 12  Κεφάλαιο.

12. Στον Χάνδακα (3)

    

            Κανείς δεν πίστεψε ότι η Κάτε απέδρασε από τους τρομερούς πειρατές μόνη της. Τους φαινόταν αδύνατο, εξωπραγματικό. Η μάνα της την παρατηρούσε συνέχεια από την πρώτη μέρα που επέστρεψε. Δεν ήταν πια το ανέμελο, χαριτωμένο, χαμογελαστό κορίτσι που γνώριζε. Δεν είχε όρεξη να βγαίνει έξω, να γνωρίσει κόσμο. Πράγματι η Κάτε περνούσε αρκετές ώρες της ημέρας κλεισμένη στο δωμάτιο της. Σκεφτόταν, συνέχεια σκεφτόταν. Οι μέρες περνούσαν και έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Μια απόφαση που θα οριοθετούσε το μέλλον της. Από τη μια μεριά ήταν ο έρωτας, η έντονη αγάπη που ένοιωθε για τον πειρατή, η οποία σίγουρα θα την οδηγούσε σε κοινωνική απαξίωση με αβέβαιο μέλλον και πολύ πιθανόν σε κίνδυνο ακόμα και για την ίδια της τη ζωή. Από την άλλη είχε να διαλέξει τη σίγουρη, μίζερη , βαρετή ζωή που ήδη έκανε.

            Συνέκρινε πολλές φορές τους δύο άνδρες που γνώρισε στη ζωή της. Ήταν και οι δύο Έλληνες. Φαίνεται ήταν της τύχης της να γνωρίσει και να αγαπήσει μόνο ‘Έλληνες. Από τη μία πλευρά ο Νίκος , ο εύπορος έμπορος της Βενετίας με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Της είπε ότι την αγαπά αλλά την πρόδωσε. Ήταν ένας άνανδρος ψεύτης. Φαινόταν καθώς πρέπει κύριος , αλλά ήταν ύπουλος. Ήταν το <<φαίνεσθε>>. Από την άλλη πλευρά ο Ανδρέας. Ο τρομερός άσπρος πειρατής. Αυτός που κλέβει. Αυτός που σκοτώνει. Όμως αυτός την σεβάστηκε, ούτε που την άγγιξε. Ο άλλος, ο δήθεν κύριος την εκμεταλλεύτηκε.

            Θυμήθηκε τα βλέμματα τους. Ο δήθεν σχεδόν πάντα απέφευγε να την κοιτάξει στα μάτια. Ο τιποτένιος πειρατής την κοιτούσε με δέος και το βλέμμα του σπινθήριζε από αγάπη. Αληθινή αγάπη. Ναι ο πειρατής ήταν το <<είναι>>. Σε αυτόν έγερνε η πλάστιγγα της καρδιάς της. Προτιμούσε την αλήθεια από το ψέμα, τον κίνδυνο από το βόλεμα, την αγάπη από την μιζέρια.

            Είχε ήδη πάρει την απόφαση της. Θα ακολουθούσε τον Ανδρέα. Πως όμως θα ανακοίνωνε αυτήν την απόφαση της στους δικούς της:  Ο πατέρας της και τα αδέλφια της δεν την πολύ ένοιαζαν. Με τον πατέρα της είχε τυπικές σχέσεις. Το ίδιο και με τον  αδελφό της. Με την αδελφή  της δεν είχε καθόλου καλή σχέση. << Σίγουρα θα είναι η μόνη που θα χαρεί όταν μάθει ότι εξαφανίστηκα γιατί  θα αυξηθεί η προίκα της>> σκεφτόταν η Κάτε.

            Με την μητέρα  της τι θα γινόταν;  Είχαν μέχρι τώρα άριστη σχέση. Ήταν η μόνη από την οικογένεια  της που την αγαπούσε και τη φρόντιζε. Ήταν αυτή που τη στήριξε στη δύσκολη ερωτική  της απογοήτευση. Η Κάτε δεν ήθελε να χάσει την μάνα της γιατί και αυτή την αγαπούσε πολύ. Ήταν σίγουρο ότι η μητέρα της δεν θα δεχόταν την απόφαση της. Θα αντιδρούσε. Θα έκανε ότι ήταν δυνατό για να την εμποδίσει. Όχι δεν είχε εμπιστοσύνη στη μάνα της. Δεν έπρεπε να μάθει τίποτα.

            Αποφάσισε να αλλάξει τακτική για να μην την υποπτεύονται. Από απόμακρη και απόκοσμη έγινε κοινωνική , πρόσχαρη , φιλική. Έβγαινε έξω. Πήγαινε σε χορούς. Γνώρισε νέους ανθρώπους.

            Δέχτηκε με ευχαρίστηση να πραγματοποιηθεί η εκδρομή που ονειρευόταν η μητέρα της. Είχε διαβάσει τόσα πολλά για τον Ελληνικό Πολιτισμό. Η μητέρα της είπε ότι, σε λίγη απόσταση από τον Χάνδακα υπήρχαν χωράφια όπου συνέχεια οι αγρότες σκάβοντας έβρισκαν αρχαίους αμφορείς και μικρά αρχαία αγάλματα. Ήθελε να πάνε εκδρομή για να τα δει όλα αυτά. Είχε διαβάσει ότι σε εκείνη τη περιοχή κατά την περίοδο του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού ήκμαζε μια μεγάλη πόλη.. Ίσως τα ευρήματα των αγροτών να προερχόταν από αυτή τη πόλη που  πιθανόν να ήταν θαμμένη.

            Όταν έφθασαν στη περιοχή η Κάτε τους έκανε μια μικρή διάλεξη γύρω από τον Αρχαίο Πολιτισμό της Κρήτης. Τους εξήγησε με απλοϊκό τρόπο ότι πριν από χιλιάδες χρόνια υπήρχε εδώ μια μεγάλη πόλη. Είχε γίνει μεγάλη ναυτική δύναμη και εξουσίαζε όλη τη περιοχή του Αιγαίου.

         Οι Βενετοί συνοδοί εντυπωσιάστηκαν . Ο θείος της έκανε το εξής σχόλιο.<< Δηλαδή Κάτε ότι κάνουμε αυτή την εποχή εμείς, το έκαναν άλλοι χιλιάδες χρόνια πριν;>>

Η Κάτε απάντησε αμέσως: << Ακριβώς θείε. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς ανθρώπους , με διαφορετικά μέσα  σε διαφορετικές εποχές. ‘Όπως εμείς τώρα, έτσι και αυτοί τότε, έλεγχαν το εμπόριο και τις μεταφορές. Να γιατί οι αγρότες βρίσκουν αρχαίους αμφορείς. Γιατί με αυτούς μετέφεραν λάδι και κρασί . Αυτά τα προϊόντα της Κρήτης ήταν , είναι και θα παραμείνουν εκλεκτά, περιζήτητα.>>

            Ο θείος της, την ρώτησε ευθέως.<< Εσύ πως και πότε τα έχεις μάθει όλα αυτά που μας λες; >>

<< Θείε μου είναι πολύ απλό.>> του απάντησε.                                        

<< Λατρεύω την Ελλάδα. Λατρεύω τους Έλληνες. Λατρεύω τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Στη Βενετία κάνω παρέα με Έλληνες. Πηγαίνω πολύ συχνά στη βιβλιοθήκη μαζί τους και διαβάζουμε βιβλία που αναφέρονται στον θαυμάσιο  αυτό πολιτισμό>>.

            Η μητέρα της είχε πια ηρεμήσει. Έβλεπε ξανά το παλιό χαρούμενο , ξέγνοιαστο , λαμπερό πρόσωπο της κόρης της. Δεν την ξαναρώτησε να της πει με ποιο τρόπο απέδρασε. Τι σημασία είχε;  Η Κάτε ήταν πάλι μαζί της, κοντά της.