Συνέντευξη από το Μηχανικό του Εμπορικού Ναυτικού Βινιεράτο Γεράσιμο με θέμα: Το λιμάνι της Σάμης Κεφαλονιάς

Ονομα:  Γεράσιμος

Επώνυμο: Βινιεράτος

Επάγγελμα: Μηχανικό ς Εμπορικού Ναυτικού Α Τάξεως

Κάτοικος : Σάμης

Ηλικία: 53

Ερώτηση : Τι θυμάσαι  από το παλιό λιμάνι της Σάμης?

Απάντηση: Ήταν ένα μικρό λιμάνι κοντά στο Λιμεναρχείο, παρ’ όλα αυτά ήταν το βασικό λιμάνι της Κεφαλονιάς. Ερχόντουσαν τα καράβια (κυρίως επιβατικά) από Πάτρα , Αστακό, Λευκάδα, Ιθάκη και Νυδρί. Ύστερα γύρω στο 1986-1987 μεγάλωσαν την προβλήτα  και έπιαναν μεγαλύτερα πλοία . Ερχότανε τα καράβια από  Ιταλία και έτσι άνοιξε ο τουρισμός της Κεφαλονιάς.

Ερώτηση: Πώς βλέπεις το λιμάνι σήμερα?

Απάντηση: Έχουν υποβαθμίσει το λιμάνι. Πήραν  τη γραμμή Σάμης – Πάτρας αδικαιολόγητα  χωρίς να το περιμένει κανείς . Όλη η Κεφαλονιά που εξυπηρετούταν από εδώ, τώρα ταλαιπωρείται. Οι άνθρωποι του Ληξουρίου, της  Πυλάρου , της Ερίσσου που θέλουν να ταξιδέψουν, ξεκινούν από τα βαθιά χαράματα για να πάνε στο Πόρο. Αυτή η απόφαση, σε συνδυασμό με το κλείσιμο τραπεζών, ΟΤΕ, ΙΚΑ και δημόσιων υπηρεσιών ,  έχει  οδηγήσει την πόλη της Σάμης σε οικονομικό μαρασμό . ‘Έχει γίνει μια κωμόπολη που συνεχώς παρακμάζει.

Ερώτηση: Ποιο προβλέπεις ότι θα είναι το μέλλον του λιμανιού της Σάμης?

Απάντηση:  Εάν οι αρμόδιοι δεν ενδιαφερθούν να βρουν λύσεις για τα παραπάνω προβλήματα, η Σάμη θα καταντήσει χωριό. Θα υποβαθμιστεί και άλλο ,ο κόσμος θα  φύγει από τον τόπο γιατί δεν θα έχει δουλειά. Αυτό θα είναι κακό όχι μόνο για τη Σάμη αλλά και για όλη τη Κεφαλονιά.

Ερώτηση: ‘Έχετε να προτείνεται κάποιες λύσεις ώστε να αποφευχθεί αυτή η οδυνηρή για το τόπο συνέπεια?

Απάντηση: Πρέπει οπωσδήποτε να ξαναμπεί το καράβι στη γραμμή Πάτρα – Σάμη και να γίνει η κύρια γραμμή της Κεφαλονιάς. Επίσης πρέπει να επανέλθουν  οι υπηρεσίες που έφυγαν και να ανασυσταθεί ο Δήμος Σάμης.

Ερώτηση: Ποια γραφική ιστορία θυμάσαι από το λιμάνι?

Απάντηση: Επειδή το καράβι έφευγε πάντα στην ώρα του, είχε σαν αποτέλεσμα ένας γραφικός τύπος του Αργοστολίου που πουλούσε λαχεία να πάθει  το εξής κάζο.

Είχε πάει στο φούρνο να πάρει ψωμί και ξεχάστηκε. Μόλις άκουσε το καράβι να σφυρίζει, κατάλαβε ότι το καράβι ετοιμαζόταν να φύγει, οπότε έτρεξε να το προλάβει. Δεν πρόλαβε τον καταπέλτη που ανέβαινε και προσπάθησε να πηδήξει πάνω σ’ αυτόν για να μπει στο καράβι. Αποτέλεσμα ήταν να πέσει στη θάλασσα χωρίς να ξέρει μπάνιο. Ευτυχώς για αυτόν βρέθηκε πιο ψύχραιμος  ο Λογιστής του πλοίου ο οποίος βούτηξε στη θάλασσα και τον τσάκωσε και δεν πνίγηκε. Ταυτόχρονα  ο καπετάνιος  έκανε <<κράτει>> στις μηχανές και δεν έπαθαν τίποτα.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!! HAPPY EASTER!!! JOYEUSES PASQUES !!! FROHE OSTERN!!! PASQUA FELICE!!!

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ

Γειά σας 

  Είχα καιρό να γράψω, όχι γιατί βαριέμαι , αλλά γιατί έχω απογοητευθεί πλήρως  με αυτά που συμβαίνουν  στη χώρα μας . Άλλωστε τί καινούργιο να γράψω ? Οικονομική κρίση  , φτώχεια , ανεργία , κακοπληρωμένοι υπάλληλοι , μιζέρια ,  κακομοιριά. 

   Πόσες φορές έχω πεί και έχω δηλώσει ότι  ο στόχος των κρατούντων είναι ο αφανισμός της μεσαίας τάξης.Σας παραθέτω ένα άρθρο που διάβασα στο yahoo. Είναι των Financial Times . Πιστεύω ότι είναι αρκετά κατατοπιστικό .

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Τελείωσε η εποχή της μεσαίας τάξης λόγω της οικονομικής κρίσης, εκτιμούν οι Financial Times, που βλέπουν επαγγελματική κυριαρχία των γυναικών μόνο και μόνο επειδή μειώνονται οι μισθοί. Απολαυστικό και δυσοίωνο άρθρο.

Η εμπειρία της μεσαίας τάξης ήταν ανέκαθεν η εξής: Ο άνθρωπος έχει την επαγγελματική του ταυτότητα. Είμαστε αυτό που κάνουμε. Επιλέγουμε επαγγέλματα που ταιριάζουν στον χαρακτήρα μας και στην συνέχεια αυτά τα επαγγέλματα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας.

Οι σχολαστικοί άνθρωποι γίνονται λογιστές και στην συνέχεια η λογιστική τους κάνει ακόμη πιο σχολαστικούς. Ειδικά οι άνδρες, πάντα καθορίζονταν εν μέρει μέσα από την δουλειά τους.

Αλλά αυτή η εποχή τελειώνει. Με την οικονομική κρίση και την τεχνολογική αλλαγή (τα ρομπότ καταλαμβάνουν τον πλανήτη), μειώνεται συνεχώς ο αριθμός όσων έχουν μια ικανοποιητική δουλειά ή μένουν στο ίδιο επάγγελμα για πάντα. Ο άνθρωπος σταματά να είναι η δουλειά του. Κι αυτό τον υποχρεώνει να βρει νέα ταυτότητα.

Έχω περάσει πολλά χρόνια κάνοντας ερασιτεχνικές έρευνες πάνω στην επαγγελματική ταυτότητα. Ένας δικηγόρος μου «απέσταξε» τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του επαγγέλματός του: «Πρέπει να συνταχθείς με όποια πλευρά της υπόθεσης σε προσλαμβάνει, οπότε πρέπει να είσαι ανήθικος. Και πρέπει να είσαι επίσης πειστικός. Είναι το προφίλ του ψυχοπαθή».

Ένας πρώην δημοσιογράφος που πέρασε στις τραπεζικές επενδύσεις, μού έδωσε την δική του άποψη για τους τραπεζίτες: «Άνθρωποι που τους ενδιαφέρει το χρήμα, συνήθως γιατί μεγάλωσαν με την έλλειψή του».

Οι πολιτικοί απαξιώνονται, αλλά από την δική μου εμπειρία κρίνω ότι τείνουν να είναι φιλικοί και κοινωνικοί. Όταν κάποτε έπεσα τυχαία σε ένα δωμάτιο γεμάτο αριστερούς πολιτικούς από όλο τον κόσμο, πρόσεξα κάτι άλλο: Σχεδόν όλοι έδειχναν καλά. Είναι οι άνθρωποι που έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μπαίνουν σε de facto διαγωνισμούς δημοτικότητας και να βλέπουν τα πρόσωπά τους μεγεθυμένα σε πόστερς.

Οι επαγγελματικές ταυτότητες αλλάζουν με τον χρόνο. Όταν μπήκα στην δημοσιογραφία πριν από 20 χρόνια, ήταν μεθυστικό επάγγελμα. Μετά ήρθε το Ιντερνέτ και απαιτούσε σχεδόν ασταμάτητο γράψιμο με μειωμένο μισθό. Σήμερα οι δημοσιογράφοι είναι μάλλον εργάτες και, όλο περισσότερο, γυναίκες (Ο ταχύτερος τρόπος για να κυριαρχηθεί από γυναίκες ένα επάγγελμα, είναι η μείωση των μισθών).

Το ακαδημαϊκό έργο κάποτε προσέλκυε ανθρώπους που τους άρεσαν οι ιδέες. Αλλά με την διολίσθηση της «καθολικής θεωρίας» και την πίεση για δημοσίευση ατελείωτων όγκων συγγραμμάτων, οι ακαδημαϊκοί σήμερα τείνουν να είναι σκληρά εργαζόμενοι τύποι, αποφασισμένοι να αφιερώσουν την ζωή τους σε μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες (στην ολλανδική αργκό, αυτοί οι τύποι χαρακτηρίζονται «λάτρες μυρμηγκιών», που έχουν εμμονή με μικροσκοπικά πράγματα).

Κάποια άλλα επαγγέλματα τα καταστρέφει η τεχνολογία. Όταν ένας βιβλιοπώλης με ρώτησε να του αναφέρω το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο, απάντησα ανοήτως «η Amazon» και απάντησε με μια κραυγή: γι 'αυτό η δημοσιογραφία αντικαθίσταται από τις δημόσιες σχέσεις.

Τα θύματα αυτών των αλλαγών χάνουν τις επαγγελματικές τους ταυτότητες. Αυτό συμβαίνει στους περισσότερους διαφημιστές, για παράδειγμα, γύρω στην ηλικία των 40. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, η ιστορία που έχει ο καθένας για το ποιος είναι, ξαφνικά καταρρέει. Αυτός είναι ένας λόγος που οι άνεργοι τείνουν να είναι δυστυχισμένοι. Οποιαδήποτε ξαφνική αλλαγή στο εργασιακό στάτους φέρνει σύγχυση και σε οικογένεια και φίλους.

Εμείς στην μεσαία τάξη, ζούμε απλώς ό,τι έζησε η εργατική τάξη από την δεκαετία του 1970. Οι μεταλλωρύχοι και οι εργάτες στα εργοστάσια είχαν σκληρές, δυσάρεστες δουλειές, αλλά εκείνες οι δουλειές προσέδιδαν ταυτότητα, εν μέρει επειδή ακριβώς ήταν σκληρές. Σήμερα οι περισσότερες δουλειές της εργαζόμενης τάξης περιλαμβάνουν την παροχή υπηρεσιών: Σερβιτόροι, ταξιτζήδες, φύλαξη παιδιών ή ηλικιωμένων. Αλλά είναι δύσκολο να χτίσεις μια ταυτότητα από την παροχή υπηρεσιών.

Το χάσμα των τάξεων ξεχωρίζει τους ανθρώπους που επιλέγουν την δουλειά τους εκείνους που δεν την επιλέγουν. Οι σημερινοί νέοι κατά κανόνα δεν την επιλέγουν. Αν έχουν δουλειά, είναι συχνά στην παροχή υπηρεσιών. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αυτοκαθοριστούν χωρίς το πλεονέκτημα της επαγγελματικής ταυτότητας.

Αρκετοί το κάνουν μέσω της κατανάλωσης: Είσαι ο Mac σου ή ο αγαπημένος σου καφές. Τα social media προσφέρουν άλλες στρατηγικές. Στο Twitter, έχεις 160 χαρακτήρες για να γράψεις την βιογραφία σου -στην ουσία να δηλώσεις την ταυτότητά σου. Οι νεώτεροι άνθρωποι συχνά αναφέρουν απλώς την αγαπημένη τους ομάδα ή μάρκα ή χρησιμοποιούν κάποιο εξυπνακίστικο tag.

Για πολλούς ανθρώπους, ο λογαριασμός τους στο Twitter ή η σελίδα τους στο Facebook είναι η ταυτότητά τους. Είναι ο χώρος όπου παρουσιάζουν τον εαυτό τους στον κόσμο. Αυτές οι ιστοσελίδες έχον απογειωθεί επειδή οι άλλες ταυτότητές μας έχουν αποδυναμωθεί -ή όπως το θέτει ο κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman, έχουν γίνει πιο «ρευστές».

Οι άνθρωποι κάποτε καθορίζονταν μέσα από την δουλειά, την θρησκεία, την πατρίδα και την οικογένειά τους. Όμως στους σημερινούς υλιστικούς, άνεργους, παγκοσμιοποιημένους καιρούς όπου όλο περισσότεροι από εμάς ζούμε μόνοι, δεν είμαστε πια σίγουροι για το ποιοι είμαστε.

iefimerida.gr

ΜΥΡΤΩ - ΕΛΕΝΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ. ΟΙ ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

                Ειλικρινά δεν περνά μέρα που να μη με εκπλήσσουν θετικά οι γονείς του Γενικού Λυκείου Σάμης.Η καθημερινή συναναστροφή μαζί τους ,για θέματα που απασχολούν το σχολείο ,για θέματα που απασχολούν τα παιδιά τους, δείχνει ότι είναι άνθρωποι εσωτερικά καλλιεργημένοι, άνθρωποι που  θέλουν να προσφέρουν στην κοινωνία, σ΄όλα τα παιδιά της κοινωνίας και όχι μόνο στα δικά τους.
                Την προηγούμενη Τρίτη ,  τρία μέλη του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων , η Πρόεδρος η κυρία Μυρτώ Αλυσσανδράτου , η Ταμίας η κυρία Ελένη Αμανετοπούλου και ο σύζυγος της ο Κύριος Γιάννης Άννινος υλοποίησαν την απόφαση του συλλόγου τους να αγοράσουν χρώματα και να βάψουν με  προσωπική τους εργασία τους πίνακες του σχολείου.
                Μα θα μου πουν  κάποιοι , ήταν δικιά τους δουλειά αυτή  ή του Δήμου στον οποίο ανήκουν όλοι οι σχολικοί χώροι. Μήπως αυτή η πρωτοβουλία είναι ένα κακέκτυπο της λεγόμενης εθελοντικής εργασίας η οποία ρίχνει  ακόμα ένα βάρος στις πλάτες των γονιών και ταυτόχρονα απαλλάσσει τους υπεύθυνους , στην προκειμένη περίπτωση το Δήμο από βασική ευθύνη του.
                Εδώ θα μου επιτρέψετε να κάνω το εξής σχόλιο. Είναι σαν το μισογεμάτο ποτήρι . Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς . Μισοάδειο ή μισογεμάτο? Εγώ θα το δω μισογεμάτο και θα δώσω συγχαρητήρια στους συγκεκριμένους ακούραστους γονείς καθώς και στο Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.
              Για μένα το κάθε σχολείο είναι το σπίτι μας , ανήκει σε όλη τη κοινωνία και οφείλουμε συνολικά να το προστατεύουμε να το συντηρούμε και να το διατηρούμε καθαρό. Αυτό το μήνυμα θέλω να περνώ στους μαθητές του σχολείου.Βεβαίως και ο Δήμος καθώς και η Πολιτεία έχουν τις δικές τους ευθύνες και είναι υποχρεωμένοι να εξασφαλίζουν στα σχολεία τις απαιτούμενες πιστώσεις για την εύρυθμη λειτουργία τους. Αυτό όμως δεν μας απαλλάσσει εμάς από τις δικές μας ευθύνες.
            Βλέποντας λοιπόν τον αγώνα που έκαναν αυτοί οι γονείς και συζητώντας μαζί τους , διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι αυτοί αφήνουν τις δουλειές τους , παρακάμπτουν τα προσωπικά τους προβλήματα τα οποία είναι πολλά και σημαντικά και έρχονται όποτε τους καλέσουμε για να βοηθήσουν το σχολείο ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ !!! ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ !!!
          Σ΄αυτούς  τους γονείς αλλά και σε όσους αγαπούν και αγωνίζονται για τα παιδιά αφιερώνω το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ με τίτλο  Η  ΑΓΑΠΗ.
   

Προσωπικότητα είναι το άθροισμα όλων των εμπειριών που έχουμε γνωρίσει από τη στιγμή της σύλληψής μας ως αυτό το σημείο της ζωής μας, παράλληλα με την κληρονομικότητα. 

Μόρφωση θα έπρεπε να είναι η διαδικασία του να βοηθήσουμε τον καθένα να ανακαλύψει την μοναδικότητά του, να τον διδάξουμε πώς να αναπτύσσει αυτήν την μοναδικότητα, κι ύστερα να του δείξουμε πώς να τη μοιραζόμαστε, επειδή αυτός είναι ο μόνος λόγος να έχουμε κάτι. 

Αν νιώθετε κάτι, επιτρέψτε στους άλλους να ξέρουν πώς νιώθετε. Δεν έχετε κουραστεί πια με αυτά τα στωικά πρόσωπα που δεν φανερώνουν τίποτα; Αν νιώθετε ότι θέλετε να γελάσετε, γελάστε. Αν σας αρέσει κάτι που λέει κάποιος, σηκωθείτε και δώστε του συγχαρητήρια. Αν αυτό είναι σωστό, θα είναι σωστά και τα συγχαρητήριά σας. 

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να αγγίξουμε τον άλλον, να δείχνουμε τη συγκίνησή μας. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που είμαστε, αυτό που νιώθουμε. Το πιο δύσκολο πράγμα για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που οι άλλοι θέλουν να είμαστε, αλλά αυτό είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο ζούμε. 

Λένε ότι η μοναδική πραγματικότητα είναι αυτό που υπάρχει εδώ, αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε εσάς και σε εμένα, τώρα. Αν ζείτε για το αύριο, πράγμα που είναι μόνο ένα όνειρο, τότε το μόνο που θα έχετε θα είναι ένα απραγματοποίητο όνειρο. Και το παρελθόν δεν είναι πια αληθινό, πραγματικό. Έχει μια αξία επειδή σας έφτιαξε αυτό που είσαστε τώρα, αλλά αυτή είναι όλη κι όλη η αξία που έχει. Γι αυτό μη ζείτε με το παρελθόν. Ζείστε τώρα. Όταν τρώτε, να τρώτε. Όταν αγαπάτε, να αγαπάτε. Όταν μιλάτε με κάποιον, να μιλάτε. 

Έχω μια πολύ βαθιά εντύπωση πως το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, -είναι η απάθεια. Είναι το να μη δίνεις δεκάρα για τίποτα. Αν κάποιος με μισεί αυτό θα πει ότι πρέπει να νιώθει κάτι για μένα, αλλιώς δεν θα μπορούσε να με μισήσει. Έτσι, υπάρχει κάποιος τρόπος να έρθω σε επαφή μαζί του. Αν δεν σας αρέσει το σκηνικό όπου ζείτε, αν είσαστε δυστυχισμένοι, αν είσαστε μοναχικοί, αν νιώθετε ότι τίποτα αξιόλογο δεν σας συμβαίνει, αλλάξτε το σκηνικό σας. Φτιάξτε ένα καινούριο. Φροντίστε να έχετε γύρω σας άλλους ηθοποιούς. Γράψτε ένα καινούριο θεατρικό έργο. Και αν δεν είναι καλό αυτό, παρατήστε το και γράψτε ένα άλλο. Υπάρχουν εκατομμύρια θεατρικά έργα,-τόσα όσα κι οι άνθρωποι. Ο Νίκος Καζαντζάκης έλεγε, "Έχεις το πινέλο και τα χρώματά σου, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα". 

Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο και πρέπει να του παραχωρήσουμε την ελευθερία να τον ακολουθεί. Υπάρχουν χιλιάδες δρόμοι προς την αγάπη. Κι ο καθένας θα βρει το δικό του δρόμο, αν ακούσει τον εαυτό του. Μην αφήσετε κανέναν να σας επιβάλλει τον δικό του τρόπο. 

Δεν μπορεί κανένας να δώσει κάτι που δεν κατέχει. 

Για να προσφέρεις αγάπη, πρέπει να κατέχεις αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να διδάξει κάτι που ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. 

Για να διδάξεις την αγάπη, πρέπει να κατανοείς την αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να μάθει κάτι που δεν έχει μελετήσει. 

Για να μελετήσεις την αγάπη, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να αξιολογήσει κάτι που δεν αναγνωρίζει. 

Για να αναγνωρίσεις την αγάπη, πρέπει να είσαι δεκτικός στην αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να έχει αμφιβολίες σχετικά με κάτι που θέλει πολύ να εμπιστεύεται. 

Για να εμπιστευτείς την αγάπη, πρέπει να έχεις πειστεί για την αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να παραδεχτεί κάτι που σε αυτό δεν ενδίδει. 

Για να ενδώσεις στην αγάπη πρέπει να είσαι ευάλωτος απέναντί της. 

Δεν μπορεί κανένας να ζήσει κάτι που δεν έχει αφιερώσει τον εαυτό του σε αυτό. 

Για να αφιερώσεις τον εαυτό σου στην αγάπη, πρέπει για πάντα να ωριμάζεις μέσα στην αγάπη.