ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!! HAPPY EASTER!!! JOYEUSES PASQUES !!! FROHE OSTERN!!! PASQUA FELICE!!!

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ

Γειά σας 

  Είχα καιρό να γράψω, όχι γιατί βαριέμαι , αλλά γιατί έχω απογοητευθεί πλήρως  με αυτά που συμβαίνουν  στη χώρα μας . Άλλωστε τί καινούργιο να γράψω ? Οικονομική κρίση  , φτώχεια , ανεργία , κακοπληρωμένοι υπάλληλοι , μιζέρια ,  κακομοιριά. 

   Πόσες φορές έχω πεί και έχω δηλώσει ότι  ο στόχος των κρατούντων είναι ο αφανισμός της μεσαίας τάξης.Σας παραθέτω ένα άρθρο που διάβασα στο yahoo. Είναι των Financial Times . Πιστεύω ότι είναι αρκετά κατατοπιστικό .

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Τελείωσε η εποχή της μεσαίας τάξης λόγω της οικονομικής κρίσης, εκτιμούν οι Financial Times, που βλέπουν επαγγελματική κυριαρχία των γυναικών μόνο και μόνο επειδή μειώνονται οι μισθοί. Απολαυστικό και δυσοίωνο άρθρο.

Η εμπειρία της μεσαίας τάξης ήταν ανέκαθεν η εξής: Ο άνθρωπος έχει την επαγγελματική του ταυτότητα. Είμαστε αυτό που κάνουμε. Επιλέγουμε επαγγέλματα που ταιριάζουν στον χαρακτήρα μας και στην συνέχεια αυτά τα επαγγέλματα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας.

Οι σχολαστικοί άνθρωποι γίνονται λογιστές και στην συνέχεια η λογιστική τους κάνει ακόμη πιο σχολαστικούς. Ειδικά οι άνδρες, πάντα καθορίζονταν εν μέρει μέσα από την δουλειά τους.

Αλλά αυτή η εποχή τελειώνει. Με την οικονομική κρίση και την τεχνολογική αλλαγή (τα ρομπότ καταλαμβάνουν τον πλανήτη), μειώνεται συνεχώς ο αριθμός όσων έχουν μια ικανοποιητική δουλειά ή μένουν στο ίδιο επάγγελμα για πάντα. Ο άνθρωπος σταματά να είναι η δουλειά του. Κι αυτό τον υποχρεώνει να βρει νέα ταυτότητα.

Έχω περάσει πολλά χρόνια κάνοντας ερασιτεχνικές έρευνες πάνω στην επαγγελματική ταυτότητα. Ένας δικηγόρος μου «απέσταξε» τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του επαγγέλματός του: «Πρέπει να συνταχθείς με όποια πλευρά της υπόθεσης σε προσλαμβάνει, οπότε πρέπει να είσαι ανήθικος. Και πρέπει να είσαι επίσης πειστικός. Είναι το προφίλ του ψυχοπαθή».

Ένας πρώην δημοσιογράφος που πέρασε στις τραπεζικές επενδύσεις, μού έδωσε την δική του άποψη για τους τραπεζίτες: «Άνθρωποι που τους ενδιαφέρει το χρήμα, συνήθως γιατί μεγάλωσαν με την έλλειψή του».

Οι πολιτικοί απαξιώνονται, αλλά από την δική μου εμπειρία κρίνω ότι τείνουν να είναι φιλικοί και κοινωνικοί. Όταν κάποτε έπεσα τυχαία σε ένα δωμάτιο γεμάτο αριστερούς πολιτικούς από όλο τον κόσμο, πρόσεξα κάτι άλλο: Σχεδόν όλοι έδειχναν καλά. Είναι οι άνθρωποι που έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μπαίνουν σε de facto διαγωνισμούς δημοτικότητας και να βλέπουν τα πρόσωπά τους μεγεθυμένα σε πόστερς.

Οι επαγγελματικές ταυτότητες αλλάζουν με τον χρόνο. Όταν μπήκα στην δημοσιογραφία πριν από 20 χρόνια, ήταν μεθυστικό επάγγελμα. Μετά ήρθε το Ιντερνέτ και απαιτούσε σχεδόν ασταμάτητο γράψιμο με μειωμένο μισθό. Σήμερα οι δημοσιογράφοι είναι μάλλον εργάτες και, όλο περισσότερο, γυναίκες (Ο ταχύτερος τρόπος για να κυριαρχηθεί από γυναίκες ένα επάγγελμα, είναι η μείωση των μισθών).

Το ακαδημαϊκό έργο κάποτε προσέλκυε ανθρώπους που τους άρεσαν οι ιδέες. Αλλά με την διολίσθηση της «καθολικής θεωρίας» και την πίεση για δημοσίευση ατελείωτων όγκων συγγραμμάτων, οι ακαδημαϊκοί σήμερα τείνουν να είναι σκληρά εργαζόμενοι τύποι, αποφασισμένοι να αφιερώσουν την ζωή τους σε μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες (στην ολλανδική αργκό, αυτοί οι τύποι χαρακτηρίζονται «λάτρες μυρμηγκιών», που έχουν εμμονή με μικροσκοπικά πράγματα).

Κάποια άλλα επαγγέλματα τα καταστρέφει η τεχνολογία. Όταν ένας βιβλιοπώλης με ρώτησε να του αναφέρω το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο, απάντησα ανοήτως «η Amazon» και απάντησε με μια κραυγή: γι 'αυτό η δημοσιογραφία αντικαθίσταται από τις δημόσιες σχέσεις.

Τα θύματα αυτών των αλλαγών χάνουν τις επαγγελματικές τους ταυτότητες. Αυτό συμβαίνει στους περισσότερους διαφημιστές, για παράδειγμα, γύρω στην ηλικία των 40. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, η ιστορία που έχει ο καθένας για το ποιος είναι, ξαφνικά καταρρέει. Αυτός είναι ένας λόγος που οι άνεργοι τείνουν να είναι δυστυχισμένοι. Οποιαδήποτε ξαφνική αλλαγή στο εργασιακό στάτους φέρνει σύγχυση και σε οικογένεια και φίλους.

Εμείς στην μεσαία τάξη, ζούμε απλώς ό,τι έζησε η εργατική τάξη από την δεκαετία του 1970. Οι μεταλλωρύχοι και οι εργάτες στα εργοστάσια είχαν σκληρές, δυσάρεστες δουλειές, αλλά εκείνες οι δουλειές προσέδιδαν ταυτότητα, εν μέρει επειδή ακριβώς ήταν σκληρές. Σήμερα οι περισσότερες δουλειές της εργαζόμενης τάξης περιλαμβάνουν την παροχή υπηρεσιών: Σερβιτόροι, ταξιτζήδες, φύλαξη παιδιών ή ηλικιωμένων. Αλλά είναι δύσκολο να χτίσεις μια ταυτότητα από την παροχή υπηρεσιών.

Το χάσμα των τάξεων ξεχωρίζει τους ανθρώπους που επιλέγουν την δουλειά τους εκείνους που δεν την επιλέγουν. Οι σημερινοί νέοι κατά κανόνα δεν την επιλέγουν. Αν έχουν δουλειά, είναι συχνά στην παροχή υπηρεσιών. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αυτοκαθοριστούν χωρίς το πλεονέκτημα της επαγγελματικής ταυτότητας.

Αρκετοί το κάνουν μέσω της κατανάλωσης: Είσαι ο Mac σου ή ο αγαπημένος σου καφές. Τα social media προσφέρουν άλλες στρατηγικές. Στο Twitter, έχεις 160 χαρακτήρες για να γράψεις την βιογραφία σου -στην ουσία να δηλώσεις την ταυτότητά σου. Οι νεώτεροι άνθρωποι συχνά αναφέρουν απλώς την αγαπημένη τους ομάδα ή μάρκα ή χρησιμοποιούν κάποιο εξυπνακίστικο tag.

Για πολλούς ανθρώπους, ο λογαριασμός τους στο Twitter ή η σελίδα τους στο Facebook είναι η ταυτότητά τους. Είναι ο χώρος όπου παρουσιάζουν τον εαυτό τους στον κόσμο. Αυτές οι ιστοσελίδες έχον απογειωθεί επειδή οι άλλες ταυτότητές μας έχουν αποδυναμωθεί -ή όπως το θέτει ο κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman, έχουν γίνει πιο «ρευστές».

Οι άνθρωποι κάποτε καθορίζονταν μέσα από την δουλειά, την θρησκεία, την πατρίδα και την οικογένειά τους. Όμως στους σημερινούς υλιστικούς, άνεργους, παγκοσμιοποιημένους καιρούς όπου όλο περισσότεροι από εμάς ζούμε μόνοι, δεν είμαστε πια σίγουροι για το ποιοι είμαστε.

iefimerida.gr

ΜΥΡΤΩ - ΕΛΕΝΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ. ΟΙ ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

                Ειλικρινά δεν περνά μέρα που να μη με εκπλήσσουν θετικά οι γονείς του Γενικού Λυκείου Σάμης.Η καθημερινή συναναστροφή μαζί τους ,για θέματα που απασχολούν το σχολείο ,για θέματα που απασχολούν τα παιδιά τους, δείχνει ότι είναι άνθρωποι εσωτερικά καλλιεργημένοι, άνθρωποι που  θέλουν να προσφέρουν στην κοινωνία, σ΄όλα τα παιδιά της κοινωνίας και όχι μόνο στα δικά τους.
                Την προηγούμενη Τρίτη ,  τρία μέλη του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων , η Πρόεδρος η κυρία Μυρτώ Αλυσσανδράτου , η Ταμίας η κυρία Ελένη Αμανετοπούλου και ο σύζυγος της ο Κύριος Γιάννης Άννινος υλοποίησαν την απόφαση του συλλόγου τους να αγοράσουν χρώματα και να βάψουν με  προσωπική τους εργασία τους πίνακες του σχολείου.
                Μα θα μου πουν  κάποιοι , ήταν δικιά τους δουλειά αυτή  ή του Δήμου στον οποίο ανήκουν όλοι οι σχολικοί χώροι. Μήπως αυτή η πρωτοβουλία είναι ένα κακέκτυπο της λεγόμενης εθελοντικής εργασίας η οποία ρίχνει  ακόμα ένα βάρος στις πλάτες των γονιών και ταυτόχρονα απαλλάσσει τους υπεύθυνους , στην προκειμένη περίπτωση το Δήμο από βασική ευθύνη του.
                Εδώ θα μου επιτρέψετε να κάνω το εξής σχόλιο. Είναι σαν το μισογεμάτο ποτήρι . Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς . Μισοάδειο ή μισογεμάτο? Εγώ θα το δω μισογεμάτο και θα δώσω συγχαρητήρια στους συγκεκριμένους ακούραστους γονείς καθώς και στο Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.
              Για μένα το κάθε σχολείο είναι το σπίτι μας , ανήκει σε όλη τη κοινωνία και οφείλουμε συνολικά να το προστατεύουμε να το συντηρούμε και να το διατηρούμε καθαρό. Αυτό το μήνυμα θέλω να περνώ στους μαθητές του σχολείου.Βεβαίως και ο Δήμος καθώς και η Πολιτεία έχουν τις δικές τους ευθύνες και είναι υποχρεωμένοι να εξασφαλίζουν στα σχολεία τις απαιτούμενες πιστώσεις για την εύρυθμη λειτουργία τους. Αυτό όμως δεν μας απαλλάσσει εμάς από τις δικές μας ευθύνες.
            Βλέποντας λοιπόν τον αγώνα που έκαναν αυτοί οι γονείς και συζητώντας μαζί τους , διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι αυτοί αφήνουν τις δουλειές τους , παρακάμπτουν τα προσωπικά τους προβλήματα τα οποία είναι πολλά και σημαντικά και έρχονται όποτε τους καλέσουμε για να βοηθήσουν το σχολείο ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ !!! ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ !!!
          Σ΄αυτούς  τους γονείς αλλά και σε όσους αγαπούν και αγωνίζονται για τα παιδιά αφιερώνω το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ με τίτλο  Η  ΑΓΑΠΗ.
   

Προσωπικότητα είναι το άθροισμα όλων των εμπειριών που έχουμε γνωρίσει από τη στιγμή της σύλληψής μας ως αυτό το σημείο της ζωής μας, παράλληλα με την κληρονομικότητα. 

Μόρφωση θα έπρεπε να είναι η διαδικασία του να βοηθήσουμε τον καθένα να ανακαλύψει την μοναδικότητά του, να τον διδάξουμε πώς να αναπτύσσει αυτήν την μοναδικότητα, κι ύστερα να του δείξουμε πώς να τη μοιραζόμαστε, επειδή αυτός είναι ο μόνος λόγος να έχουμε κάτι. 

Αν νιώθετε κάτι, επιτρέψτε στους άλλους να ξέρουν πώς νιώθετε. Δεν έχετε κουραστεί πια με αυτά τα στωικά πρόσωπα που δεν φανερώνουν τίποτα; Αν νιώθετε ότι θέλετε να γελάσετε, γελάστε. Αν σας αρέσει κάτι που λέει κάποιος, σηκωθείτε και δώστε του συγχαρητήρια. Αν αυτό είναι σωστό, θα είναι σωστά και τα συγχαρητήριά σας. 

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να αγγίξουμε τον άλλον, να δείχνουμε τη συγκίνησή μας. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που είμαστε, αυτό που νιώθουμε. Το πιο δύσκολο πράγμα για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που οι άλλοι θέλουν να είμαστε, αλλά αυτό είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο ζούμε. 

Λένε ότι η μοναδική πραγματικότητα είναι αυτό που υπάρχει εδώ, αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε εσάς και σε εμένα, τώρα. Αν ζείτε για το αύριο, πράγμα που είναι μόνο ένα όνειρο, τότε το μόνο που θα έχετε θα είναι ένα απραγματοποίητο όνειρο. Και το παρελθόν δεν είναι πια αληθινό, πραγματικό. Έχει μια αξία επειδή σας έφτιαξε αυτό που είσαστε τώρα, αλλά αυτή είναι όλη κι όλη η αξία που έχει. Γι αυτό μη ζείτε με το παρελθόν. Ζείστε τώρα. Όταν τρώτε, να τρώτε. Όταν αγαπάτε, να αγαπάτε. Όταν μιλάτε με κάποιον, να μιλάτε. 

Έχω μια πολύ βαθιά εντύπωση πως το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, -είναι η απάθεια. Είναι το να μη δίνεις δεκάρα για τίποτα. Αν κάποιος με μισεί αυτό θα πει ότι πρέπει να νιώθει κάτι για μένα, αλλιώς δεν θα μπορούσε να με μισήσει. Έτσι, υπάρχει κάποιος τρόπος να έρθω σε επαφή μαζί του. Αν δεν σας αρέσει το σκηνικό όπου ζείτε, αν είσαστε δυστυχισμένοι, αν είσαστε μοναχικοί, αν νιώθετε ότι τίποτα αξιόλογο δεν σας συμβαίνει, αλλάξτε το σκηνικό σας. Φτιάξτε ένα καινούριο. Φροντίστε να έχετε γύρω σας άλλους ηθοποιούς. Γράψτε ένα καινούριο θεατρικό έργο. Και αν δεν είναι καλό αυτό, παρατήστε το και γράψτε ένα άλλο. Υπάρχουν εκατομμύρια θεατρικά έργα,-τόσα όσα κι οι άνθρωποι. Ο Νίκος Καζαντζάκης έλεγε, "Έχεις το πινέλο και τα χρώματά σου, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα". 

Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο και πρέπει να του παραχωρήσουμε την ελευθερία να τον ακολουθεί. Υπάρχουν χιλιάδες δρόμοι προς την αγάπη. Κι ο καθένας θα βρει το δικό του δρόμο, αν ακούσει τον εαυτό του. Μην αφήσετε κανέναν να σας επιβάλλει τον δικό του τρόπο. 

Δεν μπορεί κανένας να δώσει κάτι που δεν κατέχει. 

Για να προσφέρεις αγάπη, πρέπει να κατέχεις αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να διδάξει κάτι που ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. 

Για να διδάξεις την αγάπη, πρέπει να κατανοείς την αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να μάθει κάτι που δεν έχει μελετήσει. 

Για να μελετήσεις την αγάπη, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να αξιολογήσει κάτι που δεν αναγνωρίζει. 

Για να αναγνωρίσεις την αγάπη, πρέπει να είσαι δεκτικός στην αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να έχει αμφιβολίες σχετικά με κάτι που θέλει πολύ να εμπιστεύεται. 

Για να εμπιστευτείς την αγάπη, πρέπει να έχεις πειστεί για την αγάπη. 

Δεν μπορεί κανένας να παραδεχτεί κάτι που σε αυτό δεν ενδίδει. 

Για να ενδώσεις στην αγάπη πρέπει να είσαι ευάλωτος απέναντί της. 

Δεν μπορεί κανένας να ζήσει κάτι που δεν έχει αφιερώσει τον εαυτό του σε αυτό. 

Για να αφιερώσεις τον εαυτό σου στην αγάπη, πρέπει για πάντα να ωριμάζεις μέσα στην αγάπη.

               

  ΤΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ <<ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΑΚΟΜΑ>>

              Του Παύλου Βασιλάτου

                     Διευθυντή Γενικού Λυκείου Σάμης

  Ο σημερινός τίτλος του άρθρου είναι μια παράφραση από την ταινία που άφησε εποχή το 1979 (όταν αποφοίτησα από το Λύκειο της Ιωνιδείου του Πειραιά και μπήκα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών). Η ταινία αυτή , δεν ήταν άλλη , από την ταινία του αείμνηστου σκηνοθέτη Νίκου Παναγιωτίδη με τίτλο <<Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα>>. με πρωταγωνιστές τους Άλκη  Παναγιωτίδη, Χρήστο Βαλαβανίδη, Κωνσταντίνο Τζούμα και Όλια  Λαζαρίδου. Με την ταινία του αυτή έθεσε ερωτήματα που παρέμεναν στο περιθώριο μιας πολιτικοποιημένης εποχής. Ο τίτλος της έγινε το σύνθημα μιας γενιάς που έβλεπε να ξεθωριάζουν τα οράματα του γαλλικού Μάη και να ξεπροβάλλει μπροστά της μια σκληρή εποχή, όπου δεν θα υπήρχε χώρος για ρομαντικά προστάγματα.
   Την ταινία αυτή την αφιερώνω σε όλους τους φετινούς υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων, επιτυχόντες και μη επιτυχόντες,  για την προσπάθεια που κατέβαλαν μέσα σ΄αυτές τις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές  συνθήκες που βιώνει η Ελληνική Οικογένεια που  βιώνει η Ελληνική Νεολαία. Σας προτρέπω λοιπόν αγαπητοί υποψήφιοι να τη δείτε για δύο κυρίως λόγους. Πρώτος λόγος είναι ότι τα μηνύματα που απορρέουν από την ταινία  πολιτικά και κοινωνικά ,είναι πάντα επίκαιρα και ο Δεύτερος λόγος είναι ότι η ταινία αυτή είναι της εποχής που οι περισσότεροι από τους  γονείς σας ήταν τότε στην ηλικία που είστε εσείς σήμερα. Έτσι μπορείτε να δείτε πως μεγάλωσαν με τι ιδέες γαλουχήθηκαν οι πατεράδες σας.
   Ας επανέλθουμε όμως στα σχολεία της περιφέρειας . Τα σχολεία αυτά αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες δυσκολίες. Οι μαθητές είναι παιδιά κυρίως βιοπαλαιστών μεσαίου ή και χαμηλού οικονομικού εισοδήματος (αγρότες ,  επαγγελματίες , δημόσιοι υπάλληλοι , αυτοαπασχολούμενοι  κυρίως στον τουρισμό όταν το σχολείο βρίσκεται σε τουριστική περιοχή) . Τα παιδιά αυτά συνήθως κατοικούν μακριά από τα σχολεία, έρχονται ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες κάτω από αντίξοες συνθήκες στα σχολεία , πολλές φορές καθυστερημένα όταν αργεί το λεωφορείο ή το ταξί να τα φέρει. Αρκετά από αυτά πριν έρθουν σχολείο κάνουν τις πρωινές αγροτικές δουλειές όπως είναι το πότισμα των ζώων .
    Τα παιδιά αυτά και οι γονείς τους εμπιστεύονται το δημόσιο σχολείο και δίνουν Πανελλήνιες Εξετάσεις μέσα από αυτό και πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν και όταν ακόμη τα θέματα είναι τα δυσκολότερα θέματα της τελευταίας δεκαετίας, πετυχαίνουν και όταν τα θέματα δεν είναι μέσα στο διδακτικό τους σχολικό  βιβλίο αλλά είναι μέσα από βιβλία μεγαλοεκδοτών , όταν απευθύνονται για τους μαθητές των μεγάλων αστικών πόλεων οι οποίοι θα πάνε στους <<ειδικούς>> φροντιστές για να τους τα <<ακουμπήσουν>> αδρά . Βλέπετε υπάρχουν ειδικοί <<εκθεσιολόγοι>> , ειδικοί <<στην μαθηματική ανάλυση>> κ.λ.π.
   Ας πάμε όμως στο σχολείο που έχω την τιμή να υπηρετώ ως διευθυντής. Αναφέρομαι στο Γενικό Λύκειο Σάμης Κεφαλονιάς . Μιλώ λοιπόν με στοιχεία .Στο Γενικό Λύκειο Σάμης φοίτησαν το σχολικό έτος 2012 - 2013 τριάντα δύο μαθητές σε δύο τμήματα Γενικής Παιδείας. Στο σχολείο έγιναν και οι τρείς κατευθύνσεις , θεωρητική , θετική και τεχνολογική. Αποφοίτησαν και οι τριάντα δύο . Τριάντα έδωσαν Πανελλαδικές Εξετάσεις και μόνο δύο μαθητές έλαβαν απολυτήριο με ενδοσχολικές  εξετάσεις . Από τους τριάντα μαθητές οι δέκα έξι πέρασαν σε σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ..Από τους δεκατέσσερις που δεν μπήκαν οι δέκα έπιασαν την βάση με τα λιγότερα μόρια και θα μπορούσαν να είχαν εισαχθεί στις σχολές αυτές αρκεί να τις είχαν δηλώσει.
  Επιτρέψτε μου να κάνω ειδική αναφορά σε αυτά τα παιδιά αναφέροντας στα όλα με τα μικρά τους ονόματα. Αρχίζω με την Αγγελική τη σημαιοφόρο του σχολείου που πέτυχε μηχανολόγος - αεροναυπηγός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Είμαι σίγουρος ότι η Αγγελική εάν διαβάσει αυτό το άρθρο  θα στεναχωρηθεί, γιατί δεν της αρέσει να προβάλλεται. Συνεχίζω με την Ματίνα την Ελένη και τον Νικόλα που πέρασαν και οι τρείς Πολιτικοί Μηχανικοί στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Οι πατεράδες και των τριών παιδιών είναι απόφοιτοι του 1979 από το ίδιο σχολείο το Λύκειο Σάμης.
 Σήμερα το πρωί ήταν στο σχολείο οι γονείς του Νικόλα ,  ο Ανδρέας  και η Ευρυδίκη , οι οποίοι με δάκρυα στα μάτια ευχαρίστησαν εμένα και τους παριστάμενους καθηγητές , τη Στέλλα και το Βασίλη, καθώς και όλους τους υπόλοιπους καθηγητές; για την προσπάθεια που καταβάλαμε για αυτά τα παιδιά. Η κυρία Ευρυδίκη μας εκμυστηρεύθηκε ότι είχε τη δυνατότητα να στείλει το παιδί της σε σχολείο των Αθηνών , όμως προτίμησε το δικό μας σχολείο. Την ευχαριστούμε από το βάθος της καρδιάς μας αυτή και όλους τους γονείς που μας εμπιστεύονται τα παιδιά τους. Άραγε κύριε Υπουργέ Παιδείας υπάρχει καλύτερη αξιολόγηση από αυτή? Τη δικιά σας ούτε τη θέλουμε αλλά ούτε και τη φοβόμαστε. Χίλια ευχαριστώ σε όσους γονείς επικοινώνησαν μαζί μου και με ευχαρίστησαν εμένα προσωπικά αλλά και όλους τους καθηγητές του σχολείου. Αναφέρομαι στους γονείς Χρήστο, Ζαφείρω , Μαργαρίτα , Γεράσιμο αλλά και σε όλους τους άλλους που δεν μπορέσαμε σήμερα να επικοινωνήσουμε. Γνωρίζω πολύ καλά ότι και αυτοί έχουν την ίδια άποψη.
  Ιδιαίτερη αναφορά κάνω στη Σπυριδούλα τη Πρόεδρο του Δεκαπενταμελούς που πέτυχε στη σχολή Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά . Καλή σταδιοδρομία Σπυριδούλα να αγωνίζεσαι πάντα για το δίκαιο. Συγχαρητήρια στη Σοφία που μπήκε στη σχολή που αποφοίτησα δηλαδή στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  Ιδιαίτερα συγχαρητήρια στη Μαρία (Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης Ρεθύμνου) , στη Μαρία (Διοίκηση Επιχειρήσεων Πειραιάς), στη Ευαγγελία (Πολιτισμική Τεχνολογία Μυτιλήνη) , στον Ανέστη (Ηλεκτρολόγο Μηχανικό ΤΕΙ Πάτρα) , στην Αιμιλία (Περιβάλλοντος Μυτιλήνη) , Κώστα (Ηλεκτρονικών Μηχανικών Λαμία},Ρεγγίνα (Τεχνολογία Ήχου Ληξούρι) γιατί όταν σκέφτομαι τα παιδιά με τις ιδιαίτερες συνθήκες και τις αγροτικές ασχολίες που προανέφερα εσείς μου έρχεστε στο μυαλό.
  Συγχαρητήρια σους αρνητές των πάντων Βαγγέλη (Επιστήμη Υπολογιστών Ηράκλειο) και Παναγιώτη (Μηχανικών Πληροφορικής Πάτρα)..
 Άφησα τελευταίο το Διονύση. Ο Διονύσης μπήκε Πολιτικός Μηχανικός στο ΤΕΙ Λάρισας. Ο Διονύσης  είναι ο μαθητής  , ο άνθρωπος. Δουλεύει για την οικογένεια του,  δουλεύει για το χωριό του , δουλεύει για το κοινωνικό σύνολο. ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΟΠΟΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΘΕΣΑ. Διονύση θα μας λείψεις , Όποτε μπορείς ας έρχεσαι να ποτίζουμε τα δέντρα του σχολείου.
  Δεν θα παραλείψω να συγχαρώ  τους περσινούς απόφοιτους Αιμίλιο(Πληροφορικών Συστημάτων Σάμος) και Σταύρο(Ηλεκτρολόγο Μηχανικό ΤΕΙ Πάτρα) που πέρασαν με το 10%.
   Τελειώνοντας θα συγχαρώ  και όλους όσους δεν πέτυχαν . Η ζωή τώρα ξεκινά για όλους σας . Οποιοι από εσάς θέλετε να ξαναδώσετε το σχολείο από το Σεπτέμβρη θα είναι ανοικτό και θα είναι δίπλα σας.
    Ειδική αναφορά στο Μάριο και στο Χρήστο. Παιδιά θα είμαι πάντα δίπλα σας

   Ο σημερινός τίτλος του άθρου είναι μια παράφραση από την ταινία που άφησε εποχή το 1979 (όταν αποφοίτησα από το Λύκειο της Ιωνιδείου του Πειραιά και μπήκα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών). Η ταινία αυτή , δεν ήταν άλλη , από την ταινία του αείμνηστου σκηνοθέτη Νίκου Παναγιωτίδη με τίτλο <<Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα>>. με πρωταγωνιστές τους Άλκη Παναγιωτίδη, Χρήστο Βαλαβανίδη, Κωνσταντίνο Τζούμα και Όλια Λαζαρίδου. Με την ταινία του αυτή έθεσε ερωτήματα που παρέμεναν στο περιθώριο μιας πολιτικοποιημένης εποχής. Ο τίτλος της έγινε το σύνθημα μιας γενιάς που έβλεπε να ξεθωριάζουν τα οράματα του γαλλικού Μάη και να ξεπροβάλλει μπροστά της μια σκληρή εποχή, όπου δεν θα υπήρχε χώρος για ρομαντικά προστάγματα.
   Την ταινία αυτή την αφιέρωνω σ΄όλους τους φετινούς υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων, επιτυχόντες και μη επιτυχόντες,  για την προσπάθεια που κατέβαλαν μέσα σ΄αυτές τις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές  συνθήκες που βιώνει η Ελληνική Οικογένεια που  βιώνει η Ελληνική Νεολαία. Σας προτρέπω λοιπόν αγαπητοί υποψήφιοι να τη δείτε για δύο κυρίως λόγους. Πρώτος λόγος είναι ότι τα μηνύματα που απορρέουν από την ταινία  πολιτικά και κοινωνικά ,είναι πάντα επίκαιρα και ο Δεύτερος λόγος είναι ότι η ταινία αυτή είναι της εποχής που οι περισσότεροι από τους  γονείς σας ήταν τότε στην ηλικία που είστε εσείς σήμερα. Έτσι μπορείτε να δείτε πως μεγάλωσαν με τι ιδέες γαλουχήθηκαν οι πατεράδες σας.
   Ας επανέλθουμε όμως στα σχολεία της περιφέρειας . Τα σχολεία αυτά αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες δυσκολίες. Οι μαθητές είναι παιδιά κυρίως βιοπαλαιστών μεσαίου ή και χαμηλού οικονομικού εισοδήματος (αγρότες ,  επαγγελματίες , δημόσιοι υπάλληλοι , αυτοαπασχολούμενοι  κυρίως στον τουρισμό όταν το σχολείο βρίσκεται σε τουριστική περιοχή) . Τα παιδιά αυτά συνήθως κατοικούν μακριά από τα σχολεία, έρχονται ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες κάτω από αντίξοες συνθήκες στα σχολεία , πολλές φορές καθυστερημένα όταν αργεί το λεωφοείο ή το ταξί να τα φέρει.Αρκετά απ΄αυτά πριν έρθουν σχολείο κάνουν τις πρωινές αγροτικές δουλειές όπως είναι το πότισμα των ζώων .
    Τα παιδιά αυτά και οι γονείς τους εμπιστεύονται το δημόσιο σχολείο και δίνουν Πανελλήνιες Εξετάσεις μέσα από αυτό και πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν και όταν ακόμη τα θέματα είναι τα δυσκολότερα θέματα της τελευταίας δεκαετίας, πετυχαίνουν και όταν τα θέματα δεν είναι μέσα στο διδκτικό τους σχολικό  βιβλίο αλλά είναι μέσα από βιβλία μεγαλοεκδοτών , όταν απυθύνονται για τους μαθητές των μεγάλων αστικών πόλεων οι οποίοι θα πάνε στους <<ειδικούς>> φροντιστές για να τους τα <<ακουμπήσουν>> αδρά . Βλέπετε υπάρχουν ειδικοί <<εκθεσιολόγοι>> , ειδικοί <<στην μαθηματική ανάλυση>> κ.λ.π.
   Ας πάμε όμως στο σχολείο που έχω την τιμή να υπηρετώ ως διευθυντής. Αναφέρομαι στο Γενικό Λύκειο Σάμης Κεφαλονιάς . Μιλώ λοιπόν με στοιχεία.Στο Γενικό Λύκειο Σάμης φοίτησαν το σχολικό έτος 2012 - 2013 τριάντα δύο μαθητές σε δύο τμήματα Γενικής Παιδείας. Στο σχολείο έγιναν και οι τρείς κατευθύνσεις , θεωρητική , θετική και τεχνολογική. Αποφοίτησαν και οι τριάντα δύο . Τριάντα έδωσαν Παννελαδικές Εξετάσεις και μόνο δύο μαθητές έλαβαν απολυτήριο με εδοσχολικές εξετάσεις . Από τους τριάνττα μαθητές οι δεκα έξι πέρασαν σε σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ..Από τους δεκατέσερρις που δεν μπήκαν οι δέκα έπισαν την βάση με τα λιγόετερα μόρια και θα μπορούσαν να είχαν εισαχθεί στις σχολες αυτές αρκεί να τις είχαν δηλώσει.
  Επιτρέψτε μου να κάνω ειδική αναφορά σ΄αυτά τα παιδιά ανφέροντας στα όλα με τα μικρά τους ονόματα.Αρχίζω με την Αγγελική τη σημαιοφόρο του σχολείου που πέτυχε μηχαλόγος - αεροναυπηγός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Είμαι σίγουρος ότι η Αγγελική εάν διαβάσει αυτό το άθρο θα στεναχωρηθέι, γιατί δεν της αρέσει να προβάλλεται.Συνεχίζω με την Ματίνα την Ελένη και τον Νικόλα που πέρασαν και οι τρείς Πολιτικοί Μηχανικοί στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Οι πατεράδες και των τριών παιδιών είναι απόφοιτοι του 1979 από το ίδιο σχολείο το Λύκειο Σάμης.
 Σήμερα το πρωί ήταν στο σχολείο οι γονείς του Νικόλα ,  ο Ανδρέας  και η Ευριδίκη , οι οποίοι με δάκρυα στα μάτια ευχαρίστησαν εμένα και τους παριστάμενους καθηγητές , τη Στέλλα και το Βασίλη, καθώς και όλους τους υπόλοιπους καθηγητές; για την προσπάθεια που καταβάλαμε για αυτά τα παιδιά. Η κυρία Ευριδίκη μας εκμυστηρεύθηκε ότι είχε τη δυνατότητα να στείλει το παιδί της σε σχολείο των Αθηνών , όμως προτίμησε το δικό μας σχολείο. Την ευχαριστούμε από το βάθος της καρδιάς μας αυτή και όλους τους γονείς που μας εμπιστεύονται τα παιδιά τους. Άραγε κύριε Υπουργέ Παιδείας υπάρχει καλύτερη αξιολόγηση απ΄αυτή? Τη δικιά σας ούτε τη θέλουμε αλλά ούτε και τη φοβόμαστε. Χίλια ευχαριστώ σ΄οσους γονείς επικοινώνησαν μαζί μου και με ευχαρίστησαν εμένα προσωπικά αλλά και όλους τους καθηγητές του σχολείου.Αναφέρομαι στους γονείς Χρήστο, Ζαφείρω , Μαργαρίτα , Γεράσιμο αλλά και σε όλους τους άλλους που δεν μπορέσαμε σήμερα να επικοινωνήσουμε. Γνωρίζω πολύ καλά ότι και αυτοί έχουν την ίδια άποψη.
  Ιδιαίτερη αναφορά κάνω στη Σπυριδούλα τη Πρόεδρο του Δεκαπενταμελούς που πέτυχε στη σχολή Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά . Καλή σταδιοδρομία Σπυριδούλα να αγωνίζεσαι πάντα για το δίκαιο. Συγχαρητήρια στη Σοφία που μπήκε στη σχολή που αποφοίτησα δηδαδή στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  Ιδιαίτερα συγχαρητήρια στη Μαρία (Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης Ρεθύμνου) , στη Μαρία (Διοίικηση Επιχειρήσεων Πειραιάς), στη Ευαγγελία (Πολιτισμική Τεχνολογία Μυττιλήνη) , στον Ανέστη (Ηλεκτρολόγο Μηχανικό ΤΕΙ Πάτρα) , στην Αιμιλία (Περιβάλλοντος Μυτιλήνη) , Κώστα (Ηλεκτρονικών Μηχανικών Λαμία},Ρεγγίνα (Τεχνολογία Ηχου Ληξούρι) γιατί όταν σκέφτομαι τα παιδιά με τις ιδαίτερες συνθήκες και τις αγροτικές ασχολίες που προανέφερα εσείς μου έρχεστε στο μυαλό.
  Συγχαρητήρια σους αρνητές των πάντων Βαγγέλη (Επιστήμη Υπολογιστών Ηράκλειο) και Παναγιώτη (Μηχανικών Πληροφορικής Πάτρα)..
 Άφησα τελευταίο το Διονύση. Ο Διονύσης μπήκε Πολιτικός Μηχανικός στο ΤΕΙ Λάρισας. Ο Διονύσης  είναι ο μαθητής  , ο άνθρωπος. Δουλεύει για την οικογένεια του,  δουλεύει για το χωριό του , δουλεύει για το κοινωνικό σύνολο. ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΟΠΟΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΘΕΣΑ. Διονύση θα μας λείψεις , Όποτε μπορείς ας έρχεσαι να ποτίζουμε τα δέντρα του σχολείου.
  Δεν θα παραλείψω να συγχαρώ  τους περσυνούς απόφοιτους Αιμίλιο(Πληροφορικών Συστημάτων Σάμος) και Σταύρο(Ηλεκτρολόγο Μηχανικό ΤΕΙ Πάτρα) που πέρασαν με το 10%.
   Τελειώνοντας θα συγχαρώ  και όλους όσους δεν πέτυχαν . Η ζωή τώρα ξεκινά για όλους σας . Οποιοι από εσάς θέλετε να ξανάδόσετε το σχολείο από το Σεπτέμβρη θα είναι ανοικτό και θά είναι δίπλα σας.
    Ειδική αναφορά στο Μάριο και στο Χρήστο. Παιδιά θα είμαι πάντα δίπλα σας.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

       Σήμερα είναι Μεγάλη  Παρασκευή.Σε δύο μέρες θα έχουμε το Πάσχα των Ορθόδοξων Χριστιανών.Θα έχουμε το Πάσχα των Ελλήνων Ορθόδοξων Χριστιανών.Θα αναστηθεί ο Ιησούς Χρηστός!!!
       Η Ελλάδα και οι  κάτοικοι της Πότε θα αναστηθούν? Πότε θα αναστηθεί ο φτωχός Νότος της Ευρώπης? Πότε θα αναστηθούν οι λεγόμενες χώρες του τρίτου κόσμου? Πότε θα αναστηθεί ο όπου γής αδικημένος . κατατρεγμένος , καταπιεσμένος, εξαθλιωμένος,πεινασμένος?
       Ο αγαπημένος συγγραφέας των μαθητικών μου χρόνων αείμνηστος Αντώνης Σαμαράκης είχε γράψει ΔΏΔΕΚΑ ΣΥΝΤΟΜΑ  ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ με τίτλο <<ΖΗΤΗΤΑΙ ΕΛΠΙΣ>>.
      Σας παραθέτω παρακάτω ένα από αυτά και εύχομαι σε όλους <<ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ>>

Ζητείται Ελπίς - Αντώνης Σαμαράκης (διήγημα)

 

Οταν μπήκε στο καφενείο, κείνο τό απόγεμα, ήτανε νωρίς ακόμα. Κάθισε σ' ένα τραπέζι, πίσω από το μεγάλο τζάμι που εβλεπε στη λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ.
Σε αλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιά ή συζητούσανε.
Ηρθε ο καφές. Αναψε τσιγάρο, ηπιε δυό γουλιές, κι άνοιξε την απογευματινή εφημερίδα.

Καινούριες μάχες ειχαν αρχίσει στην Ινδοκίνα. «Αι απώλειαι εκατέρωθεν υπήρξαν βαρύταται», ελεγε το τηλεγράφημα.
Ενα ακόμα Ιαπωνικό αλιευτικό που γύρισε με ραδιενέργεια.
«Η σκιά του νέου παγκοσμίου πολέμου απλούται εις τον κόσμον μας», ηταν ο τίτλος μιας αλλης είδησης.
Υστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μιά απαγωγή, ενα βιασμό, τρείς αυτοκτονίες. Οι δυό, για οικονομικούς λόγους. Δυό νέοι, 30 και 32 χρονών. Ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι.
Αλλού ειδε κριτική για ενα ρεσιτάλ πιάνου, έπειτα κάτι για τη μόδα, τέλος την «Κοσμική Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθές παρά τώ κυρίω και τή κυρία Μ. Τ. Χάρμα ευμορφίας και κομψότητος η κυρία Β. Χ. με φόρεμα κομψότατο εμπριμέ και τοκ πολύ σικ. Ελεγκάντικη εμφάνισις η δεσποινίς Ο. Ν.»
Αναψε κι αλλο τσιγάρο. Εριξε μια ματιά στις «Μικρές Αγγελίες»:
ΠΩΛΕΙΤΑΙ νεόδμητος μονοκατοικία, κατασκευή αρίστη, εκ 4 δωματίων, χόλ, κουζίνας, λουτρού πλήρους, W.C.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ εις σοβαρόν κύριον δωμάτιον εις β΄ όροφον, ευάερον, ευήλιον...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο προς αγοράν...
Σκέψεις γυρίζανε στο νού του.
Απο τότε που τέλειωσε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η σκιά του τρίτου δεν είχε πάψει να βαραίνει πάνω στον κόσμο μας. Και στο μεταξύ, το αιμα χυνότανε, στην Κορέα χτές, στην Ινδοκίνα σήμερα, αύριο...
Πέρασε το χέρι του στα μαλλιά του. Σκούπισε τον ιδρώτα στο μέτωπό του· ειχε ιδρώσει, κι ομως δεν έκανε ζέστη.
Ο πόλεμος, η βόμβα υδρογόνου, οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η «Κοσμική Κίνησις»... Το πανόραμα της ζωής !
Δεν ειχε αλλάξει διόλου προς το καλύτερο η ζωή μας υστερα απο τον πόλεμο. Ολα ειναι, τα ιδια σαν και πρίν. Κι ομως ειχε ελπίσει κι αυτός, οπως ειχαν ελπίσει εκατομμύρια ανθρωποι σ' ολη τη γή, πως ύστερα απο τον πόλεμο, ύστερα απο τόσο αιμα που χύθηκε, κάτι θ' αλλαζε. Πως θα 'ρχόταν η ειρήνη, πως ο εφιάλτης του πολέμου δε θα ίσκιωνε πια τη γή μας, πως δε θα γίνονταν τώρα αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, πώς...
Σουρούπωνε. Μερικά φώτα ειχαν ανάψει κιόλας στα μαγαζιά αντίκρυ. Στο καφενείο δεν ειχανε ανάψει ακόμα τα φώτα. Του άρεσε ετσι το ημίφως.
Σκέφτηκε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στον τομέα των ιδεών, σύγχυση στον κοινωνικό τομέα, σύγχυση...
Δεν εφταιγε η εφημερίδα που εκανε τώρα αυτές τις σκέψεις. Τα σκεφτότανε ολα αυτά τον τελευταίο καιρό, πότε με λιγότερη, πότε με περισσότερη ένταση. Σκεφτότανε το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής. Την ειρήνη, τη βαθιά τούτη λαχτάρα, που κρέμεται απο μια κλωστή. Σκεφτότανε τη φτώχεια, την αθλιότητα. Σκεφτότανε το φόβο που εχει μπεί στις καρδιές.
Στον καθρέφτη, δίπλα του, ειδε το πρόσωπό του. Ενα πολύ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δε μαρτυρούσε την ταραχή που ειχε μέσα του.
Ειχε πολεμήσει κι αυτός στον τελευταίο πόλεμο. Και ειχε ελπίσει. Μα τώρα ήτανε πια χωρίς ελπίδα. Ναί, δε φοβότανε να το ομολογήσει στον εαυτό του πώς ήτανε χωρίς ελπίδα.
Μια σειρά απο διαψεύσεις ελπίδων ηταν η ζωή του. Ειχε ελπίσει τότε...
Ειχε ελπίσει ύστερα...
Κάποτε, πριν απο χρόνια, ειχε ελπίσει στον κομμουνισμό. Μα είχε διαψευσθεί κι εκεί. Τώρα δεν ειχε ελπίδα σε καμμιά ιδεολογία !
Ζήτησε ενα ποτήρι νερό ακόμα. Αυτή η διάψευση απο τις λογής-λογής ιδεολογίες ήτανε βέβαια γενικό φαινόμενο. Και παραπάνω απο τη διάψευση, η κούραση, η αδιαφορία, που οι πιο πολλοί, η μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστά στις διάφορες ιδεολογίες.
Κοίταζε τα τρόλλεϋ που περνάγανε ολοένα στη λεωφόρο, το πλήθος... Μπροστά του, η εφημερίδα ανοιχτή. Ολα αυτά που ειχε δεί και πρωτύτερα: η σκιά τού καινούριου πολέμου, η Ινδοκίνα, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η «Κοσμική Κίνησις»...
Τσιγάρα ! ενας πλανόδιος μπήκε.
Πήρε ενα πακέτο.
Στις εξι σελίδες της εφημερίδας: η ζωή. Κι αυτός, ήτανε τώρα ενας άνθρωπος που δεν εχει ελπίδα.
Θυμήθηκε, πριν απο χρόνια, ητανε παιδί ακόμα, ειχε αρρωστήσει βαριά μια θεία του, ξαδέρφη της μητέρας του. Την είχανε σπίτι τους. Ηρθε ο γιατρός· βγαίνοντας απο το δωμάτιο τής άρρωστης, ειπε με επίσημο ύφος:
Δεν υπάρχει πλέον ελπίς !
Ετσι κι αυτός, τώρα, ειχε φτάσει στο σημείο να λέει:
- Δεν υπάρχει πλέον ελπίς !
Του φάνηκε φοβερό που ήτανε χωρίς ελπίδα. Ειχε την αίσθηση πως οι άλλοι στο καφενείο τον κοιτάζανε κι αλλοι απο το δρόμο σκέφτονταν και ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αυτός εκεί δεν εχει ελπίδα! » Σα να ήταν έγκλημα αυτό. Σα να ειχε ενα σημάδι πάνω του που το μαρτυρούσε. Σα να ήτανε γυμνός ανάμεσα σε ντυμένους...
Σκέφτηκε τα διηγήματα που ειχε γράψει, δίνοντας ετσι μια διέξοδο στην αγωνία του. Αγγιζε θέματα του καιρού μας: τον πόλεμο, την κοινωνική δυστυχία... Ωστόσο, δεν το αποφάσιζε να τα εκδώσει. Φοβότανε ! Φοβότανε την ετικέτα που θα του δίνανε σίγουρα οι μεν και οι δε. Οχι, έπρεπε να τα βγάλει. Στο διάολο η ετικέτα ! Αυτός ηταν ενας ανθρωπος, τίποτε αλλο. Ουτε αριστερός, ουτε δεξιός. Ενας άνθρωπος που ειχε ελπίσει αλλοτε, και τώρα δεν εχει ελπίδα, και που νιώθει χρέος του να το πεί αυτό. Βέβαια, αλλοι θαχουν ελπίδα, σκέφτηκε. Δεν μπορεί παρά να΄χουν.
Ξανάριξε μια ματιά στην εφημερίδα: η Ινδοκίνα, η «Κοσμική Κίνησις», το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, οι «Μικρές Αγγελίες»...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζήπ εν καλή καταστάσει...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός...
Εβγαλε την ατζέντα του, εκοψε ενα φύλλο κι εγραψε με το μολύβι του:
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς...
Υστερα πρόσθεσε το ονομά του και τη διεύθυνσή του. Φώναξε το γκαρσόνι. Ηθελε να πληρώσει, να πάει κατευθείαν στην εφημερίδα, να δώσει την αγγελία του, να παρακαλέσει, να επιμείνει να μπεί οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο....

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

   Ξεκίνησε το νέο έτος ,  πέρασαν οι γιορτές και σίγα σιγά μπαίνουμε στην καθημερινότητα μας και στη ζοφερή πραγματικότητα. Όχι ότι στις γιορτές δεν υπήρχαν τα προβλήματα,  απλά προσπαθήσαμε με  βάση το πνεύμα των Χριστουγέννων να ξεχαστούμε. Να ξεχάσουμε την δυσμενή θέση που βρίσκονται όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας , να ξεχάσουμε την ανεργία μου μαστίζει πάνω από 1,5 εκατομμύριο Έλληνες , να ξεχάσουμε τη φτώχεια ,να ξεχάσουμε την κατακρεούργηση των μισθών των εργαζομένων , να ξεχάσουμε , να ξεχάσουμε ....
    Έλα όμως που όλα αυτά δεν ξεχνιούνται με τίποτα. Προσωπικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος .Θέλω να πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε .Ελπίζω,.Είμαι βέβαιος ότι αυτό που επιχειρούν να κάνουν οι ευρωπαίοι <<φίλοι μας>> δηλαδή τη διάλυση της μεσαίας τάξης , τη διάλυση της Ελληνικής οικογένειας δεν θα το πετύχουν. Δεν θα πετύχουν να μας κάνουν Βραζιλία και Ινδία . Δεν θα πετύχουν να μας κάνουν κοινωνία δύο ταχυτήτων , δηλαδή κοινωνία που ελάχιστοι θα ζουν στη χλιδή και ταυτόχρονα οι πολλοί θα ζούν δίπλα τους άστεγοι ταπεινωμένοι εξαθλιωμένοι (βλέπε Ρίο ντε Τζανέιρο). Δεν θα το επιτρέψει η Ελληνική Ψυχή , το Ελληνικό φιλότιμο , το Ελληνικό Ταπεραμέντο.
    Η Ελληνική μεσαία τάξη είναι μοναδική στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και σίγουρα οα επιβιώσει. Κάτι θα βρει να κάνει...
   ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!
   Και μη ξεχνάμε : ΚΥΡΙΑ ΜΕΡΚΕΛ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ !!! (ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΗ)