Καλησπέρα σας,
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΚΑΛΗ ΑΠΟΚΟΠΗ
Σήμερα θα σας γράψω για ένα εξαιρετικό φίλο μου από το Νέο Ικόνιο. Είναι ο Νικολάκης. Πριν από μερικές μέρες ήμουν - που αλλού- στο Νέο Ικόνιο. Εκεί είδα την παλιοπαρέα. Το Μπίλη, το Γούλα , το Νικολάκη. Δεν έμεινα πολλές μέρες και έτσι δεν είχα την ευκαιρία να δώ άλλους. Ας με συγχωρήσουν οι υπόλοιποι.
Ο Μπίλης αρχηγός , όπως πάντα. Ήταν χαρούμενος γιατί έχει γίνει παππούς. Η κόρη του γέννησε ένα χαριτωμένο , όμορφο κοριτσάκι. ΝΑ ΤΟΥΣ ΖΉΣΕΙ. Ο Γούλας ήταν λυπημένος. Έχασε πρόσφατα τον μεγάλο του αδελφό, τον Αλέκο.ΑΙΏΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΉΜΗ.
Κάποια στιγμή γυρνάω και λέω στο Νικολάκη: << Ρε Νικόλα νοιώθω τύψεις.>>. Με κοίταξε στα μάτια .Ήταν εύλογη η απορία του. Πριν προλάβει να με ρωτήσει συνέχισα.<< Γιατί δεν έχω γράψει τίποτα για σένα.>>
<< Δεν πειράζει. Μου αρκεί που γράφεις για τους άλλους.>> Ήταν αφοπλιστικός όπως πάντα. Ο Νικολάκης από τα παιδικά μας χρόνια θεωρείτο από τα δευτεροκλασάτα μέλη της μεγάλης παρέας του Νέου Ικονίου. Γιατί ήταν σε αυτή την κατηγορία;. Για τον απλούστατο λόγο ότι πάντα έδινε χώρο για τους άλλους.Δεν ήθελε να το παίζει ηγέτης. Δεν ήθελε να φαίνεται. Ήθελε απλά να είναι μέλος της παρέας. Να συμμετέχει. Να βοηθά.
Με τον Νικολάκη έχουμε την ίδια ηλικία. Ήμασταν συμμαθητές στο Δημοτικό σχολείο του Νέου Ικονίου. Ο Νικολάκης και ο αδελφός του ο Αντωνάκης ήταν παιδιά μιας από τις συνηθισμένες φτωχιές οικογένειες του Νέου Ικονίου. Από νωρίς έμειναν ορφανά από πατέρα. Ο Νικολάκης αναγκάστηκε να δουλέψει από μικρό παιδί, δηλαδή μόλις τελείωσε το Δημοτικό σχολείο. Στην αρχή δούλεψε εργάτης στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος. Γρήγορα τα παράτησε και έγινε Ναυτικός. Σήμερα είναι συνταξιούχος. Περνά τον πολύ ελεύθερο χρόνο που διαθέτει , βοηθώντας ΔΩΡΕΆΝ ανήμπορους συμπολίτες της γειτονιάς. Συγκεκριμένα πηγαίνει δωρεάν με το αμάξι του ανήμπορους ηλικιωμένους στα νοσοκομεία. Τους μεταφέρει τα φάρμακα τους, τα τρόφιμα που δίνουν δωρεάν ο Δήμος και η εκκλησία.
Βλέπετε η οικονομική κρίση που βιώνει η Χώρα μας έχει και μερικά καλά. Σε φτωχογειτονιές όπως είναι το Νέο Ικόνιο οι σχέσεις έχουν γίνει πιο ανθρώπινες. Υπάρχουν ακόμη αξίες που κινδυνεύουν να χαθούν. Υπάρχει φιλία, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια. Υπάρχουν ακόμη ΆΝΘΡΩΠΟΙ. Ο Νικολάκης είναι ένας από αυτούς.Δεν τον πειράζει που είναι πάντα πίσω από τον Μπίλη τον αρχηγό. Το αντίθετο μάλιστα. Χαίρεται κιόλας. Είναι το μόνο μέλος της παρέας που βοηθά εθελοντικά με προσωπική εργασία την ποδοσφαιρική ομάδα του Νέου Ικονίου. Σε κάθε εντός έδρας αγώνα της ομάδας είναι στο γήπεδο. Ελέγχει τα εισιτήρια διαρκείας , δηλαδή πόσοι και ποιοι από τους κατόχους των εισιτηρίων διαρκείας είναι στο γήπεδο. Μεταφέρει αθλητικό και φαρμακευτικό υλικό της ομάδας.Μεταφέρει φιλάθλους.
Έχει δύο υπέροχες δίδυμες κόρες που είναι μαθήτριες Λυκείου. Όπως κάθε γονέας , επιθυμεί τα παιδιά του να σπουδάσουν και να αποκατασταθούν επαγγελματικά και οικογενειακά.
Προχθές το βράδυ ήμασταν στο σπίτι του Μπίλη.Φάγαμε, ήπιαμε, κουβεντιάσαμε. Μιλήσαμε στο Facebook με τον αδελφό του τον Αντωνάκη που ζει μόνιμα στη Μυτιλήνη. Κάποια στιγμή σηκώθηκα να φύγω. Αφού αλληλοευχυθήκαμε << ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ>> ο Νικολάκης μου είπε:
<< Επιτέλους αποφάσισες να φύγεις. Είχα αρχίσει να νυστάζω.>>. Τον ρώτησα έκπληκτος.
<< Γιατί δεν έχεις φύγει τόση ώρα; >>
<< Γιατί θέλω να σε πάω με το αμάξι σπίτι σου. Δεν θέλω να περπατήσεις μόνος μέσα στους έρημους και σκοτεινούς δρόμους του Νέου Ικονίου.>>
Γύρισα και του είπα:: << Νικολάκη είσαι η Ψυχάρα του Νέου Ικονίου>>
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΚΑΛΗ ΑΠΟΚΟΠΗ
Σήμερα θα σας γράψω για ένα εξαιρετικό φίλο μου από το Νέο Ικόνιο. Είναι ο Νικολάκης. Πριν από μερικές μέρες ήμουν - που αλλού- στο Νέο Ικόνιο. Εκεί είδα την παλιοπαρέα. Το Μπίλη, το Γούλα , το Νικολάκη. Δεν έμεινα πολλές μέρες και έτσι δεν είχα την ευκαιρία να δώ άλλους. Ας με συγχωρήσουν οι υπόλοιποι.
Ο Μπίλης αρχηγός , όπως πάντα. Ήταν χαρούμενος γιατί έχει γίνει παππούς. Η κόρη του γέννησε ένα χαριτωμένο , όμορφο κοριτσάκι. ΝΑ ΤΟΥΣ ΖΉΣΕΙ. Ο Γούλας ήταν λυπημένος. Έχασε πρόσφατα τον μεγάλο του αδελφό, τον Αλέκο.ΑΙΏΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΉΜΗ.
Κάποια στιγμή γυρνάω και λέω στο Νικολάκη: << Ρε Νικόλα νοιώθω τύψεις.>>. Με κοίταξε στα μάτια .Ήταν εύλογη η απορία του. Πριν προλάβει να με ρωτήσει συνέχισα.<< Γιατί δεν έχω γράψει τίποτα για σένα.>>
<< Δεν πειράζει. Μου αρκεί που γράφεις για τους άλλους.>> Ήταν αφοπλιστικός όπως πάντα. Ο Νικολάκης από τα παιδικά μας χρόνια θεωρείτο από τα δευτεροκλασάτα μέλη της μεγάλης παρέας του Νέου Ικονίου. Γιατί ήταν σε αυτή την κατηγορία;. Για τον απλούστατο λόγο ότι πάντα έδινε χώρο για τους άλλους.Δεν ήθελε να το παίζει ηγέτης. Δεν ήθελε να φαίνεται. Ήθελε απλά να είναι μέλος της παρέας. Να συμμετέχει. Να βοηθά.
Με τον Νικολάκη έχουμε την ίδια ηλικία. Ήμασταν συμμαθητές στο Δημοτικό σχολείο του Νέου Ικονίου. Ο Νικολάκης και ο αδελφός του ο Αντωνάκης ήταν παιδιά μιας από τις συνηθισμένες φτωχιές οικογένειες του Νέου Ικονίου. Από νωρίς έμειναν ορφανά από πατέρα. Ο Νικολάκης αναγκάστηκε να δουλέψει από μικρό παιδί, δηλαδή μόλις τελείωσε το Δημοτικό σχολείο. Στην αρχή δούλεψε εργάτης στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος. Γρήγορα τα παράτησε και έγινε Ναυτικός. Σήμερα είναι συνταξιούχος. Περνά τον πολύ ελεύθερο χρόνο που διαθέτει , βοηθώντας ΔΩΡΕΆΝ ανήμπορους συμπολίτες της γειτονιάς. Συγκεκριμένα πηγαίνει δωρεάν με το αμάξι του ανήμπορους ηλικιωμένους στα νοσοκομεία. Τους μεταφέρει τα φάρμακα τους, τα τρόφιμα που δίνουν δωρεάν ο Δήμος και η εκκλησία.
Βλέπετε η οικονομική κρίση που βιώνει η Χώρα μας έχει και μερικά καλά. Σε φτωχογειτονιές όπως είναι το Νέο Ικόνιο οι σχέσεις έχουν γίνει πιο ανθρώπινες. Υπάρχουν ακόμη αξίες που κινδυνεύουν να χαθούν. Υπάρχει φιλία, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια. Υπάρχουν ακόμη ΆΝΘΡΩΠΟΙ. Ο Νικολάκης είναι ένας από αυτούς.Δεν τον πειράζει που είναι πάντα πίσω από τον Μπίλη τον αρχηγό. Το αντίθετο μάλιστα. Χαίρεται κιόλας. Είναι το μόνο μέλος της παρέας που βοηθά εθελοντικά με προσωπική εργασία την ποδοσφαιρική ομάδα του Νέου Ικονίου. Σε κάθε εντός έδρας αγώνα της ομάδας είναι στο γήπεδο. Ελέγχει τα εισιτήρια διαρκείας , δηλαδή πόσοι και ποιοι από τους κατόχους των εισιτηρίων διαρκείας είναι στο γήπεδο. Μεταφέρει αθλητικό και φαρμακευτικό υλικό της ομάδας.Μεταφέρει φιλάθλους.
Έχει δύο υπέροχες δίδυμες κόρες που είναι μαθήτριες Λυκείου. Όπως κάθε γονέας , επιθυμεί τα παιδιά του να σπουδάσουν και να αποκατασταθούν επαγγελματικά και οικογενειακά.
Προχθές το βράδυ ήμασταν στο σπίτι του Μπίλη.Φάγαμε, ήπιαμε, κουβεντιάσαμε. Μιλήσαμε στο Facebook με τον αδελφό του τον Αντωνάκη που ζει μόνιμα στη Μυτιλήνη. Κάποια στιγμή σηκώθηκα να φύγω. Αφού αλληλοευχυθήκαμε << ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ>> ο Νικολάκης μου είπε:
<< Επιτέλους αποφάσισες να φύγεις. Είχα αρχίσει να νυστάζω.>>. Τον ρώτησα έκπληκτος.
<< Γιατί δεν έχεις φύγει τόση ώρα; >>
<< Γιατί θέλω να σε πάω με το αμάξι σπίτι σου. Δεν θέλω να περπατήσεις μόνος μέσα στους έρημους και σκοτεινούς δρόμους του Νέου Ικονίου.>>
Γύρισα και του είπα:: << Νικολάκη είσαι η Ψυχάρα του Νέου Ικονίου>>
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου