ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΜΟΥ << ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΙΚΟΝΙΟ >>

            Ο αγώνας

(Η ΠΩΣ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Ο ΔΑΥΙΔ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΟΝ ΓΟΛΙΑΘ)

  Την επόμενη ημέρα όλα ήταν έτοιμα. Οι παίκτες είχαν μαζευτεί στο γήπεδο μία ώρα πριν την έναρξη του αγώνα. Σιγά – σιγά έρχονταν και οι φίλαθλοι. Τελικά ήρθε πολύς κόσμος . Περισσότερος από την Αμφιάλη και λιγότερος από το Ικόνιο. Η ενδεκάδα ήταν έτοιμη από την προηγούμενη ημέρα. Λίγο πριν βγουν στον αγωνιστικό χώρο ένωσαν όλοι οι παίκτες τις γροθιές τους έδωσαν όρκο ότι θα τα δώσουν όλα για να νικήσει η ομάδα και όλοι μαζί φώναξαν

<< ΙΚΟΝΙΟ - ΙΚΟΝΙΟ –ΙΚΟΝΙΟ >>. Το λόγο πήρε Ο Μπίλης ο Αρχηγός.

<< ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΔΥΝΑΤΑ ΟΠΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ. Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ. ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.>>

  Μετά μίλησε ο Παύλος.

<< ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ. ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΣΙΓΟΥΡΑ . ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. Η ΜΠΑΛΛΑ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ ΜΕ ΠΑΣΣΑ ΣΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΟΧΙ ΤΡΙΠΛΕΣ. ΠΑΜΕΕΕΕΕΕ>>.

  Μπήκαν στο γήπεδο κάτω από τις επευφημίες των οπαδών τους. Τότε η κάθε ομάδα έμπαινε μόνη της στο γήπεδο και ακολουθούσαν οι διαιτητές. Ο Ελλήσποντος ήταν ήδη στο γήπεδο.

Αντάλλαξαν χειραψίες οι παίκτες.

<< Ο σημερινός αγώνας είναι μια τυπική διαδικασία. Αυτή τη φορά θα φάτε οκτώ γκολ>> είπε ο Μηνάς στον Παύλο με προκλητικό ύφος.

<< Αυτό θα το δούμε>> του απάντησε πολύ ψύχραιμα ο Παύλος.

  Τα πρώτο ημίχρονο άρχισε και όπως αναμενόταν ήταν ένας μονόλογος υπέρ του Ελλήσποντου. Το Ικόνιο πολύ λίγες φορές πέρασε τη σέντρα. Σε μια από αυτές ο Παύλος έδωσε μια ωραία μπροστινή διαγώνιο πάσα στον Αντωνάκη που τον βρήκε στα δεξιά μόνο του με τον τερματοφύλακα . Ο Μπίλης με την μεγάλη ταχύτητα που τον διέκρινε είχε ξεπεράσει τον προσωπικό του αντίπαλο και βρισκόταν αριστερά και πίσω από τον Αντωνάκη χωρίς να είναι οφσάιντ .

<< Πάσαρε αριστερά είμαι μόνος >> φώναξε στον Αντωνάκη ο Μπίλης. Ο Αντωνάκης γύρισε και τον είδε. Εάν έδινε πάσα στο Μπίλη το γκολ θα ήταν βέβαιο. Ο Αντωνάκης επιχείρησε να περάσει με τριπλα τον τερματοφύλακα που εκείνη τη στιγμή πραγματοποιούσε έξοδο για να φράξει το δρόμο στον Αντωνάκη. Πράγματι έτσι έγινε. Ο πολύ καλός τερματοφύλακας του Ελλήσποντου έπεσε στα πόδια του Αντωνάκη και του βούτηξε τη μπάλα. Η τεράστια ευκαιρία του Ικονίου είχε χαθεί. Το τι άκουσε από τον Παύλο και τον Μπίλη ο Αντωνάκης δεν περιγράφεται.

 Στη συνέχεια του α’ ημιχρόνου ο Ελλήσποντος είχε δύο δοκάρια και μία φορά ο απροσπέραστος Γούλας έδιωξε την μπάλα πάνω στη γραμμή του τέρματος.

 Ο Τεμπ αποδείχθηκε φοβερός τερματοφύλακας. Πραγματοποίησε πολλές και σωτήριες αποκρούσεις.

 Δεύτερο ημίχρονο. Ίδιο σενάριο με το πρώτο ημίχρονο. Καθολική υπεροχή του Ελλήσποντου. Ο Μπίλης είχε αρχίσει να εκνευρίζεται πάρα πολύ. << Μια μπαλιά μπροστά ρε χοντρέ , μια καλή μπαλιά και κάνω το γκολ>>

  << Εύκολο το χεις ρε Μπίλη?>> του είπε ο Παύλος.

 Η αλήθεια είναι ότι όποτε έπαιρνε τη μπάλα έψαχνε να βρει το Μπίλη αλλά πάνω στον Μπίλη έπεφταν δύο αμυντικοί του Ελλήσποντου οι οποίοι κατάφερναν να τον κόψουν είτε με κανονικό τρόπο είτε με φάουλ το οποίο πέρναγε ανεκμετάλλευτο.

 Ο αγώνας είχε φθάσει στο εβδομηκοστό λεπτό όταν ο Μηνάς έκανε μπάσιμο στη μεγάλη περιοχή του Ικονίου τριπλάροντας τον Νικολάκη. Ο Νικολάκης όπως έπεφτε κάτω τον ανέτρεψε. Το καταφανέστατο πέναλτι ανέλαβε να το εκτελέσει ο ίδιος ο Μηνάς. Σουτάρει με πλασέ δυνατό στη δεξιά γωνία του Τέμπ , αλλά ο αίλουρος Τέμπ πέφτει στη γωνία και την πετάει με το τεντωμένο του χέρι κόρνερ. Όλοι οι παίκτες του Ικονίου έπεσαν πάνω στον Τεμπ για να τον συγχαρούν.

 Είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να πιστεύουν στο θαύμα.

 Στο ογδοηκοστό πέμπτο λεπτό ο Παύλος παίρνει τη μπάλα στο κέντρο του γηπέδου. Αποφεύγει με ωραία κίνηση ένα αντίπαλο παίκτη και κάνει κατά μέτωπο επίθεση. Τότε ένας από τους δύο αμυντικούς που φύλαγαν τον Μπίλη τον αφήνει για να πιάσει τον Παύλο. Αυτό περίμενε ο Παύλος και κάνει μπαλιά στον κενό χώρο για τον Μπίλη. Ξεπέταγμα του Μπίλη προσπερνά τον προσωπικό του αντίπαλο και έρχεται αντιμέτωπος με τον τερματοφύλακα που κάνει έξοδο για να του κλείσει το δρόμο. Ο Μπίλης κάνει προσποίηση από δεξιά αλλά φεύγει από αριστερά και μένει μόνος με το τέρμα. Σουτάρει και πραγματοποιεί το 1-0 για το Ικόνιο.

  ‘Όλοι οι παίκτες του Ικονίου πέφτουν πάνω στον Μπίλη. Τρελός ενθουσιασμός. <<Πάμε παιδιά σε δέκα το πολύ λεπτά το κύπελλο είναι δικό μας >> Ακούσθηκε η φωνή του Παύλου. Προφανώς είχε αναλάβει το ρόλο του εμψυχωτή της ομάδας.

 Έχουμε φθάσει στις καθυστερήσεις . Η μπάλα δεν φεύγει μέσα από την μεγάλη περιοχή του Νέου Ικονίου. Ο Μηνάς πραγματοποιεί την τελευταία ίσως επίθεση του Ελλήσποντου. Τριπλαρει το Μάκη αποφεύγει με δεξιά τριπλα το Νικολάκη και σουτάρει στην αριστερή γωνία του Νέου Ικονίου. Η μπάλα πάει στο << γάμα >>

του Τέμπ και ο Ελλήσποντος ισοφαρίζει. Βουβαμάρα στο Νέο Ικόνιο. ‘Εξαλλοι πανηγυρισμοί στον Ελλήσποντο.

  << Πάμε Ρεεεεεε!!! Δεν χάθηκε τίποτα>> ακούγεται η στεντόρεια φωνή του Παύλου.

  Βλέπει τον Μηνά που τρέχει γρήγορα προς την εστία του Νέου Ικονίου για να μαζέψει γρήγορα την μπάλα από τα δίχτυα και να  προσπαθήσει να την πάει γρήγορα στη σέντρα. Τον κυνηγά με πολύ πάθος ο Παύλος και τον σπρώχνει ρίχνοντας τον κάτω.

Ακολουθεί γενική σύρραξη ανάμεσα στους παίκτες και των δύο ομάδων. Τα <<γαλλικά>> ,  τα σπρωξίματα και οι << χρηστοπαναγίες>> δίνουν και παίρνουν. Περνούν πάνω από δέκα λεπτά για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Ο διαιτητής καλεί κοντά του ,  τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές τον Μηνά και τον Παύλο και τους δείχνει από μια κίτρινη κάρτα.

  Πάμε στην παράταση και εκεί δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι μοιραία φτάνουμε στα πέναλτι.   Η αγωνία έχει φθάσει στο κατακόρυφο.

  Το Ικόνιο ύστερα από κλήρωση θα πάει στο πρώτο πέναλτι. Το αναλαμβάνει ο Νικολάκης . Πλασάρει στη δεξιά γωνία και κάνει το 1-0. Στη συνέχεια εκτελείται το πρώτο πέναλτι από παίκτη του Ελλήσποντου και γίνεται το 1-1. Δεύτερο πέναλτι για το Ικόνιο. Εκτελεστής ο Αντωνάκης. Ψύχραιμο πλασέ στην αριστερή γωνία και το σκόρ γίνεται 2-1. Δεύτερο πέναλτι για τον Ελλήσποντο 2-2.Τρίεο πέναλτι για το Ικόνιο. Στήνει την μπάλα στη βούλα του πέναλτι ο Μάκης . Σουτάρει με απόλυτη ψυχραιμία και στέλνει την μπάλα στο αριστερό <<παραθυράκι>> της εστίας γράφοντας το 3-2. Τρίτο πέναλτι για τον Ελλήσποντο πετυχημένο και αυτό 3-3.

   Ήρθε η σειρά του Παύλου για το τέταρτο πέναλτι. Φαίνεται ότι είναι πολύ αγχωμένος και νευρικός. Στήνει την μπάλα και κάνει τις τελευταίες σκέψεις του. Σκέπτεται να προσποιηθεί με το μάτι ότι θα στείλει την μπάλα δεξιά , θα τη στείλει αριστερά με δεξί εσωτερικό πλασέ για να πάει ψηλά στη γωνία.

    Σουτάρει όπως έχει υπολογίσει αλλά η μπάλα βρίσκει στο οριζόντιο δοκάρι από μέσα…

Οι καρδιές όλων κτυπούν δυνατά. Η μπάλα φεύγοντας από το δοκάρι κτυπάει στη πλάτη του τερματοφύλακα και καταλήγει στα δίχτυα. 4-3. Οι καρδιές των παικτών και φιλάθλων του Ικονίου επιστρέφουν στις θέσεις τους. Όλοι οι παίκτες του Ικονίου πέφτουν πάνω στο Παύλο για να τον συγχαρούν. Εκείνος για μια ακόμη φορά αναρωτιέται << αλήθεια πόσο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα στον θρίαμβο και την καταξίωση από την αποτυχία και τον χλευασμό?>>

     Το << puma >> εκτελεί το τέταρτο πέναλτι για τον Ελλήσποντο. Ασύλληπτο σουτ στη αριστερή γωνία και το σκορ γίνεται 4-4.

     Η σειρά του αρχηγού για το πέμπτο πέναλτι του Ικονίου. Είναι η σειρά του Μπίλη. Στήνει την μπάλα ψυχρά. Σουτάρει στην αριστερή γωνία στο << γάμα >> και κάνει το  5-4.

    Πέμπτο και τελευταίο πέναλτι για τον Ελλήσποντο. Είναι η σειρά του Μηνά. Πάει στη μπάλα με ατάραχο ύφος. Σουτάρει με δύναμη στη δεξιά γωνία. Αλλά ο αίλουρος Τέμπ τον έχει πάλι. Του έχει πάρει τον αέρα. Πετάγεται  στη σωστή γωνία και με τα ακροδάχτυλα του διώχνει την μπάλα από την πορεία της προς την εστία.

ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ: ΙΚΟΝΙΟ – ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΣ 5-4 ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ. ΤΟ ΙΚΟΝΙΟ ΠΗΡΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ.

  Οι έξαλλοι πανηγυρισμοί που ακολουθούν από παίκτες και φιλάθλους του Ικονίου δεν περιγράφονται. Μια αγκαλιά όλοι. ΙΚΟΝΙΟΟΟΟΟΟ ΚΥΠΕΛΛΟΟΟΟΟ φωνάζουν όλοι. Ο Μπίλης και ο Αντωνάκης σηκώνουν τον Τεμπ ψηλά.

  Στην άλλη άκρη του γηπέδου διαμετρικά αντίθετα τα συναισθήματα για τους παίκτες του Ελλήσποντου. Όλοι είναι πεσμένοι κάτω. Δεν μπορούν να πιστέψουν πως έχασαν αυτό το κύπελλο. Το δικό τους κύπελλο. Ο Μήνας είναι απαρηγόρητος. Σχεδόν κλαίει. Θεωρεί ότι μόνο αυτός φταίει για την αποτυχία γιατί με δικά του λάθη έχασε η ομάδα του το κύπελλο , αφού εκτός από τις πάρα πολλές ευκαιρίες για γκόλ που έχασε τόσο κατά την διάρκεια του κανονικού αγώνα όσο και κατά την διάρκεια της τριαντάλεπτης παράτασης , έχασε και τα δύο πέναλτι. Αυτό άλλωστε του είπαν με κόσμιο ή μη τρόπο όλοι οι παίκτες παράγοντες και φίλαθλοι του Ελλήσποντου. Όπως είναι γνωστό η αποτυχία έχει ένα πατέρα ενώ η επιτυχία πολλούς.

   Ο Παύλος βλέπει τον Μήνα που είναι τόσο λυπημένος και τρέχει να τον παρηγορήσει.

<<Δεν πειράζει ρε Μηνά>> του είπε με συμπόνια. <<Το ξέρουμε ότι είστε η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος>> και παίρνοντας ακόμη πιο φιλικό ύφος συνέχισε << Το ξέρουμε ότι είσαι ο καλύτερος παίκτης>>

    Ο Μηνάς γύρισε και τον κοίταξε στα μάτια. Κατάλαβε ότι δεν τον δούλευε και ότι όσα έλεγε τα εννοούσε.

    <<συγχαρητήρια >> ήταν η μόνη λέξη που βγήκε με το ζόρι από τα χείλια του Μηνά. Ταυτόχρονα σηκώθηκε να φύγει.

    << Ρε Μηνά ένα κύπελλο πήραμε όλα αυτά τα χρόνια και θα το θυμόμαστε για όλη μας τη ζωή>> συνέχισε ο Παύλος.

    << Είσαστε καλή ομάδα>> είπε ο Μηνάς που είχε αρχίσει να συνέρχεται.<< Πραγματικά ανεξάρτητη . Επίσης είσαστε όλοι μια καλή παρέα. Θα ήθελα πάρα πολύ να έπαιζα στο Ικόνιο και να ήμουν μέλος της παρέας σας>> είπε με θαυμασμό και λίγη δόση ζήλειας ο Μηνάς.

      << Να είσαι καλά ρε Μηνά. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη που σε προκάλεσα στο γκολ της ισοφάρισης καθώς και για τα << γαλλικά που πέσανε>> είπε ο Παύλος. << Εγώ φταίω >> του είπε με θάρρος.

      << Δεν πειράζει . Αυτά είναι μέσα στον αγώνα . Μετά το τέλος όλα ξεχνιούνται και είμαστε όλοι φίλοι>>.

       << Χοντρέ που είσαι? >> του φώναξε ο Μπίλης. << Έλα σηκώνουμε την κούπα.>>

     << Έρχομαιιιιιιιιιιι…..>> απάντησε ενθουσιασμένος.

    Πράγματι το κύπελλο το σήκωσε  ο Μπίλης και μετά όλοι οι υπόλοιποι παίκτες. Τελευταίος το σήκωσε ο Παύλος.

  ΙΚΟΝΙΟΟΟΟΟ ΚΥΠΕΛΛΛΟΟΟΟ ΙΚΟΝΙΟΟΟΟΟΟΟ ΚΥΠΕΛΛΟΟΟΟΟ φώναζαν όλοι οι παίκτες και οι φίλαθλοι. Το πήγαν στο Ικόνιο όλοι μαζί. Το άφησαν στο σπίτι του Μπίλη. Μετά από μερικούς μήνες το πήγαν στο καφενείο του Βουδιγάρη στην Πλακούδα όπου σύχναζαν.

  Πολλά χρόνια αργότερα γύρω στο 2004 όταν φτιάχθηκε η επίσημη ομάδα του Ικονίου ο Μπίλης το πήγε στα γραφεία της.

  Εκεί βρίσκεται σκουριασμένο από τον χρόνο….       

              

            

       

  

      

            

 

  

O μεγάλος Νικόλας και ο  <<άλλος>>

     Με αφορμή την επικείμενη συνταξιοδότηση του καθηγητή Φυσικού Νικόλα Γαλιατσάτου , αισθάνομαι  την ανάγκη να γράψω λίγα λόγια. Ίσως αυτά τα λόγια είναι πολύ λίγα για τον ΑΝΘΡΩΠΟ,  ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΝΙΚΟ ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟ , που τον γνωρίζουν όλοι στην Κεφαλονιά, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας,  κυρίως όσοι ασχολούνται με την δευτεροβάθμια εκπαίδευση..

     Τον Νικόλα τον γνώρισα το 1989 , όταν πρωτοήρθα στην Κεφαλονιά. Ήμουν ο τρίτος κατά σειρά συνεργάτης του στο θρυλικό φροντιστήριο του τον <<Ριζικό Άξονα>>. Συνεργαστήκαμε  στο <<Ριζικό Άξονα>> μέχρι το 1995 που διορίσθηκε στη δημόσια εκπαίδευση. Ο Νικόλας ήταν και είναι ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ για τα παιδιά. Θαύμαζα πάντα την Αγάπη του  και την Άμεση σχέση που είχε με όλα τα παιδιά , καλούς και κακούς  μαθητές ,πλούσιους και φτωχούς , αριστερούς ,κεντρώους , δεξιούς. Για τα παιδιά, για την κοινωνία παραμένει ο απλός άνθρωπος ,  ο απλός αγωνιστής για τα καθημερινά προβλήματα του τόπου και της κοινωνίας , ο απλός οραματιστής του αύριο.. Γιατί ο Νικόλας είναι βαθιά πολιτικοποιημένο και κοινωνικοποιημένο άτομο.

     Ξανάσμιξαν οι δρόμοι μας το 1999,  όταν και εγώ διορίσθηκα στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αν και βρισκόμαστε σε διαφορετικές πολιτικές και συνδικαλιστικές παρατάξεις  η αλληλοεκτίμηση παραμένει ίδια. Ο Νικόλας εκτός από λαμπρός καθηγητής και δάσκαλος είναι πολύ καλός συνδικαλιστής. Όλα αυτά τα χρόνια που υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση ασχολείται με συνέπεια  για το καλό όλων των συναδέλφων.

    Θυμάμαι μια χαρακτηριστική περίπτωση το 2007 που ήταν αιρετό  μέλος  στο πειθαρχικό συμβούλιο. Αν και γνώριζε ότι η συνάδελφος που είχε παραπεμθεί είχε άδικο , εντούτοις,  με περίσσιο αλτρουισμό ψήφισε υπέρ της. Αυτό του στοίχησε μια πολυετή περιπέτεια στα πολιτικά δικαστήρια. Αλλά ο Νικόλας νίκησε και αθωώθηκε πανηγυρικά

    Από  το 2011 έως και σήμερα είμαστε διευθυντές σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ο Νικόλας στο 3^ο Γυμνάσιο Αργοστολίου και εγώ στο Γενικό Λύκειο Σάμης . Σε κάθε  δύσκολο πρόβλημα που αντιμετωπίζω τον συμβουλεύομαι, γιατί  πιστεύει, όπως κι εγώ,  σε ένα βαθιά Δημοκρατικό,  Μαθητοκεντρικό,  Δημόσιο Σχολείο χωρίς διακρίσεις και κάθε είδους αποκλεισμούς. Ένα σχολείο  που προάγει τις ανθρώπινες αξίες και έχει σαν κύριο στόχο να μην μείνει κανένας  μαθητής έξω από αυτό.

      Σε λίγο καιρό συνταξιοδοτείται. Είμαι σίγουρος όμως ,    ότι  θα ασχοληθεί από άλλο πόστο για το καλό της κοινωνίας και των παιδιών της. Του εύχομαι ολόψυχα υγεία , προσωπική και οικογενειακή ευτυχία.

     Θεωρώ τιμή μου ότι υπήρξα ο <<άλλος>> όπου  συναντήθηκαν οι δρόμοι μας και τα οράματά  μας.

                                                       

        

 

                                                       

      

                                                       

        

 

ΜΙΚΡΟ ΧΩΡΙΟ

Τα πράσινα λεωφορεία της γραμμής ΠΕΡΑΜΑ - ΠΕΙΡΑΙΑ

     Θυμάμαι με νοσταλγία τα πράσινα λεωφορεία της γραμμής ΠΕΡΑΜΑ - ΠΕΙΡΑΙΑ.Έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα την παιδική μου μνήμη. Θυμάμαι τους εργάτες που έφευγαν πρωί - πρωί από την γειτονιά μου το Ικόνιο του Περάματος για να προλάβουν το λεωφορείο να πάνε εγκαίρως στις δουλειές τους ,  στα εργοστάσια.Θυμάμαι τους ναύτες που κάθε μεσημέρι γέμιζαν τα λεωφορεία όταν έβγαιναν από τον ναύσταθμο Σαλαμίνας για την έξοδο τους.
     Οι ναύτες μαζί με τους εργάτες της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης Περάματος γέμιζαν κάθε μεσημέρι τα πράσινα λεωφορεία της γραμμής ΠΕΡΑΜΑ - ΠΕΙΡΑΙΑ στη δεκαετία του '70  , με συνέπεια οι κάτοικοι του Νέου Ικονίου να μην μπορούν να μπουν  σε αυτά . Καθυστερούσαν να πάνε στη δουλειά τους , φώναζαν , έβριζαν τους υπεύθυνους για έλλειψη προγραμματισμού των δρομολογίων σε ώρες αιχμής.

     Ήμουν τελειόφοιτος λυκείου τότε  το 1979 και προσπαθούσα να εισέλθω στο Πανεπιστήμιο για ένα καλύτερο αύριο. 'Έπρεπε και εγώ  να φτάσω στην ώρα μου,  στο φροντιστήριο στην Αθήνα , έπρεπε να αγωνιστώ για το όνειρο μου.
    Από τότε σκεφτόμουν << Πού πάμε ΡΕ? υπάρχει σίγουρα ένα καλύτερο αύριο για τους ανθρώπους αυτούς , για μας τους νέους , για την Ελλάδα γενικότερα ?>> όπου βρισκόμουν και όπου στεκόμουν συναντούσα προχειρότητα , ωχαδερφισμό , ατομικισμό.
    Πέρασαν τα χρόνια μα δυστυχώς <<ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ>> όπως έλεγε ο αείμνηστος ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ .
Αλήθεια πόσες; φορές έκανα αυτές τις σκέψεις ?
    Ειλικρινά δεν θυμάμαι . Σίγουρα πολλές φορές. Η απάντηση πάντα ίδια. Στην Ελλάδα δεν αλλάζει τίποτα. Παντα κάποιοι θα βολεύονται και πάντα κάποιοι θα μένουν απέξω.
   Αλλά ας επανέλθουμε στα πράσινα λεωφορεία. Μερικές φορές τα γεμάτα λεωφορεία έπρεπε να κατεβάσουν κάποιους λιγοστούς επιβάτες  στη στάση του Νέου Ικονίου. Επειδή ήταν πιο λίγοι από αυτούς που περίμεναν να μπουν, έπρεπε ο οδηγός να τους κατεβάσει εκατό ίσως και διακόσια μέτρα πιο πέρα.
    Αυτό το γνώριζαν όλοι όσοι περίμεναν και άρχιζαν έναν αγώνα δρόμου για να προλάβουν να μπουν <<να τρυπώσουν>> μέσα στο λεωφορείο. Θυμάμαι ότι στην κυριολεξία η πίσω πόρτα έκλεινε στην πλάτη κάποιου ή κάποιων <<τυχερών>> .<< Το θέμα είναι να  τρουπώσω ... Αμα  τρουπώσω τρούπωσα>> όπως έλεγε  η ατάκα του Κώστα Βουτσά στην ταινία <<<Ένα έξυπνο μούτρο>> από τον  παλιό καλό Ελληνικό κινηματογράφο.
    Τι και εάν έμεναν  έξω αυτοί που δεν μπορούσαν να τρέξουν , οι  μεγάλες γυναίκες τα μικρά παιδιά , οι ηλικιωμένοι. Γι αυτούς δεν υπήρχε , δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ  <<πράσινο λεωφορείο >> στην  Ελλάδα
.
Παραπομπές 1η www.youtube.com/watch?v=GYTzq2g2EUk
2η  www.youtube.com/watch?v=sbXjmzPLQDw

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Σήμερα χρονιάρα μέρα αποφάσισα να σας γράψω μερικές σκέψεις μου.
Πρίν από αυτές θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους χριστιανούς ορθόδοξους όπου γής ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ.
Πάμε λοιπόν στο ζητούμενο που δεν είναι τίποτα άλλο απο την τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βιώνουν οι περισσότεροι κάτοικοι της Ελλάδας , αυτοί που ζούν στα μεσαία και φτωχά λαικά στρώματα.Κάθε μέρα πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Μας λένε οι δανειστές της χώρας μας , που είναι κυρίως οι Ευρωπαίοι εταίροι << φίλοι>> μας , ότι πρέπει να πληρώνουμε κανονικά τις υποχρεώσεις μας δηλαδή τις δόσεις με τα τεράστια τοκοχρεωλύσια για να μας δώσουν καινούργια βοήθεια δηλαδή καινούργιο δάνειο καινούργιο μνημόνιο για να μπορέσει η Ελλάδα όχι να κάνει ανάπτυξη αλλά να μπορέσει προσωρινά να καλύψει πάλι τις τρέχουσες υποχρεώσεις της σε μισθούς και συντάξεις κυρίως.
Γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι το ήδη υπάρχων χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί και αυτοί μας σφίγγουν ακόμη περισσότερο τη θειλιά στο λαιμό.Κατά τ' άλλα λεγονται φίλοι μας.
ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ . ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ . ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ.
Πιστεύω ακράδαντα ότι όλοι οι Έλληνες κυβέρνηση , συμπολίτευση . αντιπολίτευση ΟΛΟΙ ενωμένοι πρέπει να αντισταθούμε στους εκβιασμούς.
Οι  μόνες  λύσεις  είναι δύο 1η . Η  κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους ώστε το υπόλοιπο να γίνει βιάσιμο και οι δόσεις να μην είναι ΤΡΟΧΟΠΈΔΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
2η. Η ολική κατάργηση τους χρέους ώστε η χώρα να μπεί κατ΄ευθείαν στην οικονομική της ανάπτυξη ., να ανοίξουν επιτέλους οι δουλειές ,κυρίως για τους νέους ,ώστε να μπορέσουν να ανασάνουν τα λαικά στρώματα .Κάτι ανάλογο έγινε για την ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΕΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΤΟ 1953.
ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΗΜΙΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΛΥΝΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟ ΜΕΤΑΘΕΤΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕ ΠΙΟ ΔΥΣΒΑΣΤΑΚΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Η ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (1770-1843) στην Πνύκα (7 Οκτωβρίου 1838)

Ο Αρχιστράτηγος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ     (Ο Γέρος του Μοριά) έβγαλε τον παρακάτω λόγο απευθυνόμενος κυρίως στην νεολαία.

 

Σύμφωνα με δημοσίευμα, στις 13 Νοεμβρίου 1838, της εφημερίδας «Αιών»: «Κατά την 7 Οκτωβρίου ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, σύμβουλος εν ενεργεία, επισκεφθείς το Ελληνικόν Γυμνάσιον της καθέδρας ηκροάσθη μίαν και ημίσειαν ώραν τον πεπαιδευμένον γυμνασιάρχην κ. Γεννάδιον παραδίδοντα.

Ενθουσιασθείς και από την παράδοσιν και από την θέαν τοσούτων μαθητών είπε προς τον Γεννάδιον, την οποίαν συνέλαβεν επιθυμίαν του να ομιλήση, ει δυνατόν, και ο ίδιος προς τους νέους μαθητάς.

Την πρότασίν του αυτήν απεδέχθη ο κ. Γυμνασιάρχης με την μεγαλυτέραν ευχαρίστησαν και προσδιόρισε την 10ην ώραν της επιούσης ως ημέρας εορτασίμου. Αλλά το πλήθος των μαθητών και ή στενότης του Γυμνασίου παρεκίνησε τους διδασκάλους να εξέλθωσιν εις την Πνύκα, ως μέρος ευρύχωρον και μεμακρυσμένον οπωσούν.

Την επαύριον, δυο απεσταλμένοι μαθηταί επροσκάλεσαν από της οικίας του τον στρατηγόν Κολοκοτρώνην εις την Πνύκα. Οι κάτοικοι των Αθηνών ηγνόουν μέχρις εκείνης της στιγμής την περίστασιν ταύτην.

Άμα ή φήμη διεδόθη, συνέρρευσε πλήθος διαφόρων επαγγελμάτων και τάξεων άνθρωποι. Ο δε στρατηγός Κολοκοτρώνης, περιτριγυρισμένος και από τους μαθητάς και από τούτους επί του βήματος της Πνυκός ομίλησε τον ακόλουθον λόγον, του οποίου εγγυώμεθα το ακριβές, καθ' όσον δυνάμεθα να ενθυμηθώμεν».

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους όποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος μας και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμομε συμπερασμούς και διά την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και διά τους παλαιούς Έλληνας, όποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, όποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, διά ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους όποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφ' ου ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιο του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς και ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητας και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμει τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοιαν και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι και τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον έναν έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ (αντιβασιλέα), έναν πατριάρχη, και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος.

Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες (προεστοί) εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξις, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέροντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμέρα χειρότερα, διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές όπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Και τοιουτοτρόπως κάθε ήμέρα ο λαός ελίγνευε και επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετέφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς όπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποιους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποιαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν ή Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πώς δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: "πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;", άλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας ή επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι, εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, ή γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή ή ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν αρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!.

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο.

Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και τα μπιλιάρδα. Να δοθείτε εις τας σπουδάς σας και καλύτερα να κοπιάσετε ολίγον, δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι εις το επίλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσαρους - πέντε χρόνους τη νεότητά σας, και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθείτε εις τα γράμματα σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντοτέρων, και κατά την παροιμία, "μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε". Η προκοπή σας και ή μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας [καλό].

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος, και διά τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, διά να ωφεληθείτε από τα περασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποίαν να αποστρέφεστε, και να έχετε ομόνοια.

Εμάς μη μας τηράτε, πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύκτα και η αυριανή ήμέρα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε και διά να γίνει τούτο πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία!

Τελειώνω τον λόγο μου.

Ζήτω ο βασιλεύς μας Όθων!
Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι!
Ζήτω ή ελληνική νεολαία!